SkyFire-Iranian Combat Aviation

خرید سوخو-30 توسط ایران از روسیه، یک دروغ بزرگ!

skyfire — Sun, 05 Aug 2007 09:30:11 GMT

مدتی پیش سیل گسترده ای از اخبار منتشر شده توسط رسانه های وابسته به اسرائیل به انتشار اخبار مربوط به فروش جنگنده های سوخوی Su-30 و هواپیماهای سوخترسان الیوشین IL-78 اختصاص یافت، این اخبار که تماما متفق القول به قرار داد فروش 200 تا 250 جت جنگنده سوخو-30 و همچنین بیست فروند تانکر الیوشین-78 مربوط می شدند و حتی در بعضی موارد به قرارداد احداث خط تولید برای مونتاژ جنگنده ها در ایران اشاره داشتند و تا حد زیادی غیر واقعی بنظر می رسیدند، با این وجود محافل مختلف به بحث و گفتگو در این زمینه پرداخته بودند و حتی کاروران بسیاری بوسیله موتور های جستجو در گوشه و کنار اینترنت به جستجو در این مورد می پرداختند.

سوخو-30 و فروش سلاح به اعراب!:
یکی از مواردی که در این میان بنظر می رسد همزمان شدن پخش این اخبار با شروع تلاشهای آمریکا برای فروش تسلیحات جدید به اعراب است، بنظر می رسد آمریکا قصد دارد تا با خطرناک جلوه دادن ایران در حالی که بحران هسته ای نیز ادامه دارد، تسلیحاتی را به اعراب فروخته و از این راه سود قابل توجهی نیز کسب کند، چرا که پیشنهاد تسلیحاتی ایالات متحده شامل یک بسته پیشنهادی به ارزش 20 میلیارد دلار بود که به احتمال زیاد اعراب باید آن را بصورت نفتی و مالی تامین می کردند، نکته قابل توجه اینجاست که اعراب بویژه عربستان سعودی از خرید سلاح از ایالات متحده خاطره خوشایندی ندارند، آنها در جریان خرید F-15S که نوع ویژه عربستان بود در ازای پرداخت هزینه گزاف جنگنده هایی به واقع ناتوان را از ایالات متحده دریافت کردند، این جنگنده ها در رقابت با رقیب اسرائیلی خود F-15I هیچ حرفی برای گفتن ندارند، به همین دلیل نیز این بار اعراب در اقدامی متفاوت با عدم واکنش به شایعات مربوط به خرید تسلیحاتی ایران از قراردادهای ناخواسته خودداری کردند اما در نهایت در برابر فشارهای ایالات متحده سر خم کرده و خرید این تسلیحات را پذیرفتند، آمریکا با عقد این قرارداد نه تنها هزینه زیادی جهت فروش تسلیحات از اعراب دریافت خواهد کرد، بلکه نفوذ خود در بخش نظامی این کشورها را بیش از پیش افزایش خواهد داد.

سوخو-30 و کمک نظامی به اسرائیل!:
در شرایطی که رسانه های وابسته به اسرائیل در حال پخش اخبار خرید جنگنده ها توسط ایران بودند، آمریکا اعلام کرد قصد اعطای کمک های نظامی به ارزش 30 میلیون دلار به اسرائیل را دارد، اعلام خبر مربوط به کمک های مالی به اسرائیل در شرایطی اعلام شد که اسرائیل اولین تهدید علیه خود –یعنی ایران- را در حال قدرتمند شدن نشان می داد و این امر باعث می شد که کمک های نظامی آمریکا به اسرائیل قابل قبول جلوه کند و اعراب که بیش از هرکس از کمک نظامی به اسرائیل ناخشنود بودند نتوانند ناخرسندی خود را در این مورد اظهار کنند.

تکمیل ظرفیت شرکت تولید کننده سوخو-30!
شرکت ایرکوت بعنوان تولید کننده تمامی جنگنده های خانواده فلنکر اعم از Su-27,30,…، وظیفه مدرنیزه کردن این جنگنده ها را نیز بر عهده دارد، در حال حاضر طبق قرارداد منعقد شده با چین،ونزوئلا، مالزی و... این شرکت وظیفه تولید تعداد باقیمانده Su-30 های این کشورها و همچنین بخش هایی از جنگنده های مونتاژ شده در هند و چین را بر عهده دارد و همچنین مسئولیت مدرنیزه سازی جنگنده های Su-27/30 نیروی هوایی روسیه نیز بر عهده این شرکت است، بنا به گزارش خبرگزاری نووستی که یکی از خبرگزاری های رسمی روسیه است به نقل از یکی از کارشناسان صنایع نظامی روسیه، شرکت ایرکوت تا سال 2014 هیچ امکانی برای پذیرش جنگنده جدید ندارد.

زمان نامناسب برای عقد قرارداد!
بر فرض که ایران قراردادی برای سوخو-30 به شرط شروع تحویل از سال 2014 یا 2015 را با روسیه به امضا رسانده باشد، وارد خدمت نمودن جنگنده گران قیمت سوخو-30 در زمانی که کشورهایی چون ترکیه، اسرائیل و همچنین نیروی دریایی ایالات متحده جنگنده های نسل پنجمی اف-35 را در اختیار خواهند گرفت چندان عقلانی نیست، چرا که کشورهایی همچون هند و چین نیز از مدتها پیش تلاشهای خود برای جنگنده نسل پنجم را شروع کرده اند و در حال حاضر هند در طرح جنگنده نسل پنجم روسیه با شرکت سوخوی مشارکت دارد و در چین نیز دو شرکت شنیانگ و چنگدو درگیر طراحی جنگنده نسل پنجم هستند! در چنین شرایطی وارد خدمت کردن یک جنگنده نسل 4+ برای مقابله با جنگنده های نسل پنجم بهیچوجه قابل قبول نیست!

ایجاد بانک اطلاعات سایتها و وبلاگهای هوافضا در سایت www.aerospaceusr.ir

skyfire — Mon, 30 Jul 2007 19:33:24 GMT

بسمه تعالی

با سلام خدمت تمام دوستان و علاقه مندان به نجوم و هوافضا به خصوص دوستان
وبلاگ نویس و علاقه مندان تولید کننده علم. سایت کاربران هوافضا قصد دارد
بانک اطلاعاتی کاملی از نام و مشخصات وبلاگها و سایتهای مرتبط با موضوع
فعالیت ما یعنی هوافضا و نجوم ایجاد نماید از شما دوست عزیز وبلاگنویس
خواستاریم اطلاعات و مشخصات سایت خود را برای ما ارسال نمایید و یا با
حضور در انجمن سایت اطلاعات خود را در آن درج نمایید. اطلاعاتی که شما
برای ما میفرستید باید شامل : نام سایت , آدرس سایت یا وبلاگ , و یک متن
کوتاه و خلاصه شده از عملکرد و فعالیت سایت باشد البته وجود اطلاعاتی چون
نام مدیر سایت و یا وبلاگ , تاریخ آغاز فعالیت و ... اختیاری میباشد.
لطفا در صورتی که شما هم صاحب وبلاگی معتبر میباشید ما را با درج این
اطلاعیه در وبلاگتان یاری نمایید.
با تشکر
نیما نوینی www.aerospaceusr.ir
info@aerospaceusr.ir

-------------------------

در نهایت اینجانب باید بخاطر تاخیر در درج آگهی دوستان خوبمان عذر خواهی کنم، انشا ا... دست اندر کاران این سایت در ادامه کار خود موفق باشند.

شرکت میگ از گذشته تا امروز

skyfire — Sat, 28 Jul 2007 14:08:18 GMT

نگاهی به تاریخچه و فعالیت های شرکت میگ

سابقه شرکت میگ به سالها قبل، یعنی سال 1893 باز می گردد، هنگامی که کارخانه داکس بمنظور تولید دوچرخه و وسائل نقلیه موتوری افتتاح شد، اما در اواخر قرن 19 و اوایل قرن بیستم شرکت با تغییر رویه خود بسوی ایده های جدید روی آورد تا جایی که در سال 1909 پس از ساخت موفقیت آمیز اولین کشتی هوایی ملی با کمک دیگر شرکت ها شروع به مونتاژ هواپیما نمود، تنها ده سال بعد شرکت به بزرگترین تولید کننده هواپیما در روسیه تبدیل شده بود بطوری که در آن سالها هواپیماهای مختلفی مانند FARMAN، NEWPOR، MORAN، VAUZEN و... را تولید می کرد، رشد تولیدات شرکت بسیار بالا بود، در حالی که تولید هواپیما در این شرکت در سال 1914 تنها 180 فروند بود، این تعداد در سال 1917 به 492 فروند افزایش یافته بود.

در طول جنگ شهری کارخانه بیشتر مشغول به ساخت هواپیماهای خارجی بود، اما در اوایل دهه بیست شروع به ساخت هواپیماهای طراحی شده توسط نیکلای پولیکارپف نمود و اولین هواپیمایی که به تولید انبوه رسید هواپیمای شناسایی R-1 بود که پس از پرواز یکسره در مسیر مسکو-پکن-مسکو بسیار مورد توجه قرار گرفت.
در همان دهه مجتع تولید هواپیمای دولتی شماره 1 (GAZ No.1) در شرکت داکس تاسیس شد و مسئولیت دفتر طراحی تجربی نیز به سر طراح سابق شرکت داکس نیکلای پولیکارپف واگذار شد، در سال 1927 شرکت اقدام به تولید اولین سری از هواپیماهای آموزشی U-2 (PO-2) که توسط پولیکارپف طراحی شده بود نمود و هزاران خلبان توسط این هواپیماها آموزش دیدند، در همان سال شرکت اقدام به تولید انبوه اولین سری از هواپیماهای R-5 نیز نمود که بخاطر شرکت در عملیات نجات کاوشگران شمال بسیار شهرت یافت.

در همان سالها شرکت در همکاری با دفاتر طراحی دیگر که توسط افرادی چون S.V. Ilyushin، A.S. Yakovlev و V.M. Petlyakov اداره می شدند اقدام به طراحی هواپیماهای آزمایشی TsKB-26 و TsKB-30 نمود که به ترتیب پیش نمونه های IL-2 و IL-4 بودند. در سال 1934 V.K. Kakkinakov و M.Kh. Gordienko اولین پرواز بدون توقف از مسکو به ایالات متحده را انجام دادند.

در دسامبر 1939 بنا به حکم دولت دفتر طراحی تجربی به رهبری آرتم میکویان تاسیس شد که متشکل از دفتر طراحی پولیکارپف و مجتمع تولید شماره 1 می بود، اولین هواپیمای میگ-1 و نوع تغییر یافته آن میگ-3 که توسط شرکت میکویان طراحی شده بود تا سال اکتبر 1941 در حال تولید بود اما سر انجام با توجه به خطر اشغال مسکو توسط نازی ها شرکت و دفتر طراحی به شهر سامارا (کویبیشف) منتقل شدند، در سال 1942 با جدا شدن دفتر طراحی از مجتمع تولیدی این دفتر تحت عنوان دفتر طراحی تجربی آزاد (OKB-155) مجددا به مسکو بازگشت و کار خود را در این شهر شروع کرد و کارخانه تولید هواپیمای شماره 1 نیز تحت عنوان کارخانه شماره 30 یا زنمایا ترودا (درفش سرخ) یا سازمان تولید هواپیمای مسکو (MAPO=Moscow Aircraft Production Organization) نیز مجددا سازماندهی شد و کار خود را شروع نمود تا جایی که امروزه بعنوان شرکت "میگ" شناخته می شود.

در طول جنگ جهانی دوم کارخانه هزاران هواپیما از گونه های مختلف از جمله هواپیماهای هجومی IL-2 را تولید می کرد و پس از جنگ نیز مشغول به تولید هواپیماهای غیر نظامی از گونه های مختلف از جمله IL-12، IL-14 و هواپیمای شناخته شده IL-18 بود. شرکت تولید هواپیماهای رزمی طراحی شده توسط دفتر طراحی میکویان را نیز ادامه داد و از سال 1962 تولید هواپیمای شناخته شده میگ-21 را شروع نموده و در سال 1968 نیز تولید میگ-23 را شروع کرد (این هواپیماها تحت لیسانس در کشورهای دیگری چون چین، لهستان، چک و هند نیز تولید می شدند). حدود سی سال پیش نیز جنگنده سبک میگ-29 که بیشتر بعنوان یک جنگنده برتری هوایی طراحی شده بود در ششم اکتبر 1977 اولین پرواز آزمایشی خود را انجام داد و تولید آن از سال 1982 شروع شد، تا سال 2002، 1500 فروند میگ-29 تولید و به 28 کشور جهان صادر شده بود، در همان سال شرکت میگ با گسترش بازار خود جنگنده میگ-29 را در اختیار 5 کشور در آسیا و خاورمیانه قرار داده بود، بگونه ای که این کشورها هواپیمایی مشابه میگ-29 در اختیار نداشتند. در جریان نبرد های آموزشی با جنگنده های مشابه موجود در نیروی هوایی کشورهای عضو ناتو برتری هوایی جنگنده میگ-29 ثابت شده و بوضوح مشهود است، از سویی توجه جهانی به این جنگنده نیز بسیار زیاد است بگونه ای که تا ماه مارس 2002، 1074 وبسایت 26917 مطلب را به بیش از ده زبان مختلف به جنگنده میگ-29 اختصاص داده بودند.

در دهه هشتاد نیز شرکت توسعه قسمت جلو و واحد کنترل موتور فضاپیمای بوران را به انجام رساند، در 25 ژانویه 1996 نیز شرکت با کسب مجوز فعالیت آزاد خارجی اقدام به پشتیبانی و بهسازی گسترده جنگنده های فروخته شده به کشورهای خارجی نمود. در حال حاضر نیز شرکت در زمینه هایی چون بازاریابی، کسب مشارکت تجاری، شرکت در نمایشگاهها و بهسازی و نگهداری هواپیماها فعال بوده و در حال انجام فعالیت های جدیدی نظیر تولید هواپیمای فوق سبک Aviatika، مشارکت در ساخت هلیکوپتر های Ka-60/62 و طراحی هواپیمای مسافربری میگ-110 و هواپیمای سبک دو موتوره میگ-201 می باشد.
منبع: سایت رسمی شرکت میگ

نیروی هوایی ایران در یک نگاه - قسمت چهارم (آخرین قسمت)

skyfire — Sat, 21 Jul 2007 18:17:18 GMT

جنگنده های جدید در نیروی هوایی ایران، حقیقت یا واقعیت؟

ادعای منابع خارجی در مورد جنگنده های جدید نیروی هوایی ایران:
در شرایطی که بحران های مختلفی در خاورمیانه جریان دارد و هر روز حادثه جدیدی در منطقه رخ می دهد، مخالفت ایران با اسرائیل و به رسمیت نشناختن این کشور از سوی ایران و حمایت از نیروهای مخالف اسرائیل در منطقه باعث می شود که تنش های روز افزون در منطقه ادامه داشته باشد، در چنین شرایطی هر دو سو سعی می کنند تا با خطرناک جلوه دادن دیگری وجهه دشمن را در دیدگاه بین الملل از بین ببرند، در این میان آنچه که باید پذیرفت این است که اسرائیل با توجه وابستگی به جهان غرب به قدرت رسانه ای گسترده تری دسترسی دارد، این امر باعث شده تا این کشور همواره اطلاعاتی را از توان نظامی ایران منتشر کند که گاهی با واقعیات در تناقض اند، بدیهی است این کشور اطلاعاتی را نیز در مورد نیروی هوایی ابران منتشر کند، اما گزارش قابل توجهی که در سال 2005 از سوی اسرائیل منتشر شد باعث شد تا بسیاری از منابع داخلی و خارجی به بحث در مورد مندرجات این گزارش بپردازند، در این گزارش به وجود 26 فروند جنگنده سوخو-27، 24 فروند شکاری رهگیر میگ-31، 4 فروند بمب افکن توپولف-22ام3، 6 فروند اچ-6دی، 24 فروند میگ-23 و 24 فروند میگ-27 بعلاوه دست کم 18 فروند میگ-29 جدید در نیروی هوایی ایران اشاره شده بود، در چنین وضعیتی یک سال بعد در یک انجمن اینترنتی انگلیسی زبان به قراردادی میان ایران و روسیه برای توسعه نوعی از جنگنده سوخو-30 با کد MKP(МКП) و سفارش اولیه 50 فروندی اشاره شده بود، در این مبحث به بررسی چنین مواردی می پردازیم.

جنگنده سوخوی Su-27 Flanker:
جنگنده سوخوی-27 فلنکر یک جنگنده برتری هوایی با توانایی انجام عملیات های دوربرد و با توانایی بالا در حمل تسلیحات است، این جنگنده بطور عادی در ماموریت های هوا به هوا می تواند شش موشک آلامو و چهار موشک آرچر را با خود حمل کند، رادار این جنگنده در نمونه اولیه از نوع Zhuk-27 است که حد اکثر بردی حدود 85 کیلومتر دارد و برای نبرد های امروزی ناکارمد است اما نمونه های جدید فلنکر به رادار قوی تر و سیستم مدیریت تسلیحات مدرن مجهز اند و توانایی مقابله با اقدامات الکترونیک را دارند، در صورتی که وجود چنین جنگنده ای به تعداد 26 فروند در ایران صحت داشته باشد، این تعداد می توانند تنها قسمت کوچکی از خلاء حاصل از نبود یک رهگیر کارامد در نیروی هوایی را بپوشاند.

جنگنده MiG-31 Foxhound:
جنگنده میگ-31 بعنوان یک رهگیر استراتژیک توسط اتحاد شوروی تولید شد، نوع اولیه این جنگنده موسوم به MiG-31A با وجود تلاش های بسیار رضایت مسئولان وقت اتحاد شوروی را برآورده نساخت، در نتیجه گونه های جدیدی از این جنگنده با نام MiG-31B و MiG-31BM تولید شدند که نوع BM را باید به واقع یک رهگیر توانمند دانست، این جنگنده با توانایی حمل و استفاده از موشک های هولناکی چون R-33 و R-37 می تواند برای هر پرنده ای خطرناک واقع شود، علاوه بر این رادار پیشرفته این جنگنده با نام Zaslon-M با بردی بیش از 250 کیلومتر علاوه بر توانایی تعقیب همزمان 24 هدف و حمله همزمان به 6 فروند از آنها توانایی کشف و رهگیری جنگنده های رادارگریز را نیز دارد. وجود چنین رهگیر قدرتمندی در نیروی هوایی می تواند تا حد زیادی جای خالی اف-14 های اوراق شده و یا از دست رفته در جریان جنگ را جبران کند.

بمب افکن استراتژیک Tu-22M3 Backfire C:
بمب افکن سنگین بک فایر بعنوان یک بمب افکن مافوق صوت در دوران جنگ سرد بیشتر بمنظور مقابله با اهداف دریایی بر پایه بمب افکن قدیمی Tu-22A موسوم به بلایندر تولید شد، با این وجود هزینه های بسیار بالای نگهداری این بمب افکن باعث شده تا امروزه در روسیه نیز تعداد کمی از این بمب افکن ها فعال باشند. اما مسئله بک فایر های ایرانی به زمانی باز می گردد که روسیه سعی داشت تعدادی از بک فایر های خود را به نیروی دریایی هند بفروشد، در این پیشنهاد چهار فروند بمب افکن سنگین بک فایر به هند پیشنهاد شده بود که از سوی هند رد شد، چند سال بعد چینی ها تقاضای خرید این چهار بمب افکن را به روسیه ارائه دادند اما در کمال تعجب روس ها که در آن سالها بخش زیادی از فروش تسلیحات خود را به چین اختصاص داده بودند از فروش این بمب افکن ها به چین امتناع ورزیدند، در این میان گمانه زنی هایی بوجود آمد که ایران در همان زمان که هند پیشنهاد روسیه را رد کرده بود با ارائه نقاضای خرید این بمب افکن ها به روسیه آنها خریداری کرده است.

بمب افکن H-6D Badger:
بمب افکن چینی H-6 همان بمب افکن روسی توپولف-16 است و مدل D آن یکی از آخرین مدل های آن می باشد، این بمب افکن توانایی حمله به اهداف دریایی را داشته و در جریان جنگ هشت ساله نیز بر علیه ایران بکار گرفته شد، این بمب افکن ها به کمک موشک های C-601 چینی اغلب بمنظور حمله به نیروی دریایی ایران بکار می رفتند.

جنگنده چند منظوره Su-30MKP Flanker:
در شرایطی که توانایی های فوق العاده بالای Su-30MKI هندی، مالزی را نیز مجبور کرده بود تا بر برتری این جنگنده ها صحه گزارده و نوع *MKM را بمنظور نیروی هوایی خود و برپایه نوع MKP به روسیه سفارش دهد، گزارشی مبنی بر توسعه نوعی دیگر از این جنگنده با عنوان Su-30MKP برای نیروی هوایی ایران نیز در یکی از انجمن های اینترنتی انگلیسی زبان منتشر شد، طبق ادعای این گروه این جنگنده جدید برپایه Su-30MKI بوجود آمده لیکن قطعات ساخت اسرائیل و فرانسه تماما با نمونه های روسی جایگزین شده اند.
* جنگنده Su-30MKM در واقع همان جنگنده Su-30MKI می باشد که در آن قطعات ساخت اسرائیل و هند با نمونه های مشابه ساخت فرانسه، آفریقای جنوبی و روسیه جایگزین شده بودند.

بمب در جعبه کبریت! ممکن یا ناممکن؟
اما یکی از سوالاتی که همواره پیش روی افراد می ماند صحت ادعای منابع خارجی است، آیا خرید و عملیاتی نگهداشتن چنین جنگنده هایی آن هم در این تعداد امکانپذیر است؟ چگونه ممکن است بتوان بدون اینکه هیچ عکس یا تصویر ماهواره ای از بمب افکن های سنگینی چون Tu-22M3 و H-6 بدست آید آنها را به پرواز در آورد؟ آیا ممکن است این تعداد بمب افکن سنگین صرفا خریداری شده و در آشیانه های زیر زمینی نگهداری شوند؟ آیا عملیاتی نگهداشتن این بمب افکن ها بدون به پرواز در آوردن آنها امکانپذیر است؟ آیا خرید چنین بمب افکن های گران قیمتی و زمینگیر کردن آنها عقلانی است؟ اگر اینچنین است، این بمب افکن ها چقدر زمان نیاز دارند تا در شرایط لازم وارد میدان نبرد شوند؟
در مورد جنگنده ها چطور؟ آیا با وضعیت سیاسی فعلی ایران در جامعه جهانی روسیه و چین حاضر به فروش چنین تسلیحاتی به ما هستند؟ این سوالی است که همیشه پیش روی ما می ماند و ما بدرستی جوابی برای آن نداریم!

نیروی هوایی ایران در یک نگاه - قسمت سوم

skyfire — Wed, 18 Jul 2007 21:26:34 GMT

تسلیحات ایرانی در نیروی هوایی:
از بدو انقلاب با توجه به نبود پشتیبانی برای تسلیحات موجود در ارتش از سوی سازنده آن، تلاشهایی برای نگهداری این تسلیحات انجام شد، با این وجود طولانی شدن جنگ و شرایط سخت خرید سلاح از کشورهای تولید کننده، مسئولان را بر آن داشت تا به مجموعه فعالیت هایی برای تولید سلاح در داخل دست زنند، این پروژه ها در زمینه های مختلفی انجام شد که اغلب در ابتدا بصورت سری بودند و هنگامی که آشکار شدند نیز اطلاعات کمی از آنها منتشر شد، در این بحث به بررسی این طرح ها می پردازیم.

پروژه سجیل یا قوش آسمان:
موشک AIM-54 Phoenix بعنوان سلاح اصلی جنگنده F-14 Tomcat موشکی است توانمند و دوربرد که نگهداری آن بسیار سخت است و هنگامی که به پایان عمر عملیاتی خود رسید تنها سازنده آن می تواند بوسیله جایگزینی قطعات آنها را برای یک دوره مجدد آماده استفاده نماید، این شرایط کارشناسان ایرانی را بر آن داشت که به فکر موشک هوا به هوای جدیدی برای اف-14 بیفتند، در این موقعیت تنها گزینه ای که انتخاب مناسب می نمود موشک MIM-23 Hawk بود، هاوک یک موشک زمین به هوا با بردی حدود 60 کیلومتر است که در طول جنگ نیز بخوبی بر علیه جنگنده های عراقی بکار گرفته شد، اما نصب این موشک روی اف-14 امری بود که در ابتدا غیر علمی و غیر عملی به نظر می رسید، با این وجود با پیگیری متخصصان ایرانی این پروژه در همان سالهای جنگ با موفقیت به پایان رسید و پس از جنگ با بهسازی های انجام شده روی این موشک ها در نهایت در سال 1385 با کد *AIM-23 SkyHawk (قوش آسمان) یا سجیل بعنوان موشک اصلی جنگنده های اف-14 ایران شناخته شدند، گفته می شود برد موشک هاوک در شرایط پرتاب از هواپیمای جنگنده تا بیش از 80 کیلومتر افزایش می یابد.
* در مورد موشک های ساخت ناتو موشک های هوا به هوا با کد AIM و موشک های زمین به هوا با کد MIM شناخته می شوند.

پروژه فاطر:
موشک هوا به هوای فاطر از همان بدنه و پیشران موشک حرارت یاب AIM-9 Sidewinder استفاده می کند، اما مجهز به یک جستجوگر بهسازی شده و اویونیک کاملا جدید است که بمنظور مقاومت در برابر جنگنده های نوین که به وسائل منحرف کننده و تجهیزات جنگ الکترونیک مجهز اند طراحی شده است.
تا کنون اخباری از ورود به خدمت این موشک و تولید انبوه آن اعلام نشده ولی گفته می شد مسئولان خرید موشک های ناتوان PL-7 و تطبیق آنها با جنگنده های دیگر را بر تکمیل پروژه فاطر ترجیح داده اند، با این وجود ابراز نارضایتی خلبانان ایرانی از موشک PL-7 روزنه امیدی برای پروژه فاطر بود، اما در همان زمان انتشار خبرهایی در محافل غیر رسمی مبنی بر نصب موشک R-73 Archer روی جنگنده های اف-4 بار دیگر امید ها را برای عملیاتی کردن این موشک کمتر نمود.

موشک AGM-379/20 Zoobin (Arrow):
موشک زوبین در همان سالهای جنگ تولید شد، اما بدلیل ادامه بهسازی ها ورود رسمی آنها سر انجام در سال 2002 اعلام شد، این موشک از بدنه بمب آمریکایی ام-117 بهره می برد، نوع اولیه این موشک از نوع هدایت تلوزیونی است، اما نوع AGM-379/20L نیز تولید شده که از هدایت لیزری بهره می برد، هر دو نوع این موشک ها از یک موتور راکتی بهره می برند و توانایی رهاسازی از ارتفاع 300 تا 30000 فوتی را دارند و به یک کلاهک 750 پوندی مجهز اند، این موشک ها برروی جنگنده های اف-4 و اف-5 قابل استفاده اند.

بمب GBU-67/9A Qadr:
بمب هدایت شونده قدر نوعی بمب هدایت شوند فاقد پیشران است که برپایه بمب 2000 پوندی Mk.84 بوجود آمده و نسبت به موشک زوبین به ارتفاع بیشتری برای رهاسازی نیاز دارد، این بمب از همان سیستم هدایت تلوزیونی بکار رفته در موشک زوبین بهره می برد، بمب هدایت شونده قدر برروی جنگنده های اف-4 و اف-5 قابل نصب و استفاده است.

بمب GBU-78 Ghassed:
بمب هدایت شونده 2000 پوندی قاصد که در سال 2006 بطور رسمی وارد خدمت شد و قابل بکارگیری بر روی جنگنده های اف-4 و اف-5 می باشد نیز یک بمب هدایت شونده مجهز به سیستم هدایت تلوزیونی است، اطلاعات زیادی از این بمب ها در دسترس نیست ولی برروی جنگنده های اف-4 و اف-5 قابل استفاده اند، هر جنگنده اف-4 می تواند دو بمب قاصد را بطور همزمان حمل کند، این بمب مشترکا توسط وزارت دفاع و نیروی هوایی ارتش طراحی و ساخته شده است.

غلاف نشانه گیری لیزری TIS-33:
این غلاف یک غلاف هدایت لیزری است که بمنظور هدایت بمب ها و موشک های لیزری از جمله نوع لیزری موشک زوبین بکار می رود.

جت آموزشی JT-2 Tazarv:
جت آموزشی تذرو از جمله تولیداتی است که با موفقیت وارد خدمت نیروی هوایی شده است، این جت آموزشی کوچک احتمالا از یک فروند موتور J-85 جنگنده اف-5 بهره می برد، بنا به گزارشات تا کنون دو فروند از این جت وارد خدمت شده و سومین فروند نیز آماده تحویل به نیروی هوایی است، این جت را می توان با جت آموزشی K-8D محصول مشترک چین و پاکستان مقایسه نمود.

جت آموزشی Shafagh:
یکی از پروژه های بحث انگیز که توسط مجتمع دانشگاه هوانوردی *AUC انجام شد جت آموزشی شفق بود، این جت که گفته می شود با جت آموزشی یاک-130 روسی و JL-15 چینی قابل مقایسه است ظاهری شبیه به پروژه MiG-I-2000 شرکت میکویان دارد و علاوه بر کاربرد آموزشی توانایی انجام ماموریت های پشتیبانی نزدیک را نیز دارد، پیشران این جت یک دستگاه موتور RD-33 ساخت تومانسکی روسیه است، علاوه بر این در کابین این جت از نمایشگرهای چند منظوره ای استفاده شده که احتمالا ساخت شرکت رامنسکوی روسیه اند، از سرنوشت این پروژه اطلاعی در دست نیست، برخی منابع ادعا می کنند این جت بین سالهای 2008 تا 2009 وارد خدمت می شود و برخی بر این عقیده اند که بدلیل عدم موافقت روسیه برای مونتاژ موتور و ساخت نمایشگرهای چند منظوره در ایران تحت لیسانس روسیه این پروژه معلق مانده است.
*AUC=Aviation University Complex

جنگنده صاعقه (Lightning):
جنگنده صاعقه که ورود رسمی آن به خدمت در سال 2006 اعلام شد جنگنده ای است برپایه اف-5 ئی و احتمالا مجهز به همان موتور های J-85 جنگنده اف-5 (برخی منابع به دو دستگاه موتور RD-33 جنگنده میگ-29 اشاره کردند که بخاطر عدم تطابق اندازه این موتورها با اندازه های صاعقه صحیح بنظر نمی رسد)، این جنگنده احتمالا سرعتی حدود 1/7 ماخ دارد و بنا به ادعای مسئولان وظیفه اصلی آن پشتیبانی نزدیک است، در مورد تسلیحات آن اطلاعی در دست نیست ولی احتمالا موشک زوبین، بمب های هدایت شونده قدر و قاصد، انواع بمب های سقوط آزاد و راکت های فاقد هدایت جزء تسلیحات اصلی این جنگنده بمنظور به اهداف سطحی بوده و برای دفاع از خود نیز مجهز به موشک های گرمایاب خواهد بود.

ادامه دارد...

نیروی هوایی ایران در یک نگاه - قسمت دوم

skyfire — Mon, 16 Jul 2007 12:25:55 GMT

تسلیحات موجود در نیروی هوایی ایران:
تسلیحات نیروی هوایی ایران شامل بازه گسترده ای از تسلیحات غربی و شرقی بعلاوه تسلیحات ساخت ایران است، در این قسمت به بحث در مورد تسلیحات غربی و شرقی می پردازیم، تسلیحات غربی موجود در نیروی هوایی ایران اغلب مربوط به پیش از انقلاب هستند و تسلیحات شرقی نیز اغلب تسلیحاتی هستند که پس از جنگ خریداری شده اند.

موشک های هوا به هوا:

موشک هوا به هوای AIM-9 Sidewinder:
موشک سایدوایندر با بیشینه بردی حدود نه کیلومتر، یک موشک حرارت یاب ساخت ایالات متحده است که در جنگ های مختلفی حضور داشته و کارنامه موفقی از خود بجای گذاشته است، در طول جنگ تحمیلی نیز این موشک بوسیله جنگنده های ایرانی استفاده شد و دهها جنگنده عراقی را بکام مرگ کشاند، در شمار جنگنده های عراقی که توسط سایدوایندر شکار شدند می توان به یک فروند MiG-25RB (به وسیله F-5E و به خلبانی کاپیتان جوادپور)، و چندین میگ-21، 23 و 27،سوخو-20 و 22 ، چندین میراژ اف-1 و دست کم دو میراژ 5 اجاره شده از نیروی هوایی مصر اشاره کرد، در حال حاضر نیز تعدادی از این موشک ها باقیمانده است، اما تلاش برای نصب موشک روسی R-73 و موشک چینی PL-7 برروی جنگنده های غربی نیروی هوایی و همچنین تلاش برای ساخت موشک فاطر بر پایه موشک سایدوایندر گواهی بر این مدعا است که تعداد کمی از این موشک ها باقیمانده و همچنین آنها به پایان عمر عملیاتی خود رسیده اند.

موشک هوا به هوای AIM-7 Sparrow:
موشک اسپارو یک موشک هدایت راداری نیمه فعال با بردی حدود 40 کیلومتر است و در طول جنگ نیز با کمک جنگنده های اف-4 و اف-14 انواع مختلف جنگنده های عراقی از جمله میراژ اف-1، میگ-21 و 23، سوخو-22، سوپر اتاندراد، بمب افکن توپولف-22 و چند هلیکوپتر عراقی و احتمالا یک موشک ضد کشتی اگزوست (بوسیله جنگنده اف-14 تامکت) را از بین برد، از این موشک نیز در حال حاضر تعدادی باقی مانده است و همچنین به پایان عمر عملیاتی خود رسیده است، گفته امیر عطا الله بازرگان از بنیانگذاران جهاد خودکفایی ارتش در شماره 185 آبان 85 (پروژه سجیل – صفحه هفت) مجله صنایع هوایی در مورد نصب موشک روسی R-27 Alamo برروی اف-14 تامکت نیز خود گواهی بر این مدعا است.

موشک هوا به هوای AIM-54A Phoenix:
ترکیب جنگنده اف-14 و موشک فونیکس یکی از کشنده ترین ترکیب های جهان است که می تواند برای هر جنگنده ای خطرناک باشد، این موشک که بردی حدود 150 کیلومتر دارد، تنها برروی جنگنده اف-14 تامکت قابل نصب است و هر فروند اف-14 در آن واحد می تواند شش فروند موشک فونیکس را حمل کرده و به کمک آنها بطور همزمان با شش هدف درگیر شود و آنها را از بین ببرد، این موشک در جریان جنگ هشت ساله کارنامه فوق العاده موفقیت آمیزی از خود برجای گذاشت و شکار دهها جنگنده عراقی به مانند بمب افکن های سنگین توپولف Tu-22، انواع مختلفی از میگ ها، سوخوی Su-22، میراژ اف-1 و سوپر اتاندارد و حتی موشک های کروز چینی C-601 را بنام خود ثبت کردند. تعداد کمی از این موشک ها پس از جنگ باقی ماندند که قابل استفاده نیستند، بهمین دلیل نیز نمونه هواپرتاب موشک هاوک تحت عنوان سجیل که گاها بعنوان AIM-23B SkyHawk نیز شناخته می شوند جایگزین آنها شد، از جمله مشکلات موشک سجیل وزن بسیار زیاد آن و همچنین تعداد قابل حمل کم برای هر فروند (هر فروند اف-14 تنها می تواند دو فروند موشک سجیل را بطور همزمان حمل کند) است.

موشک هوا به هوای R-60 Aphid:
این موشک که برروی جنگنده های سوخوی Su-24، Su-25 و MiG-29 نیروی هوایی قابل نصب است یک موشک حرارت یاب برای نبردهای هوایی بوده و آن را می توان با موشک آمریکایی سایدوایندر مقایسه کرد، موشک آفید دارای برد 10 کیلومتر بوده و امروزه در نیروی هوایی فقط برروی Su-24 ها و Su-25 ها استفاده می شود و در مورد MiG-29 جای خود را به موشک پیشرفته تر R-73 Archer داده است. همچنین با تغییرات جزئی می توان این موشک را بجای موشک ناتوان PL-7 برروی جنگنده های چینی اف-7 نصب نمود، از تعداد موشک های آفید نیروی هوایی اطلاع دقیقی در دست نیست.

موشک هوا به هوای R-27 Alamo:
موشک R-27 در نمونه های مختلفی و با انواع سیستم های هدایتی تولید شده است، انواع اولیه آن R-24R با هدایت نیمه فعال راداری و حد اکثر برد 80 کیلومتر و R-27T با برد 45 کیلومتر و هدایت مادون قرمز می باشند و تمام موشک های آلامو نیروی هوایی از این نوع اند، انواع جدید تر موشک آلامو نیز R-27RE، R-27TE و نوع هدایت فعال راداری R-27AE با بیشینه برد 170 کیلومتر می باشد. با وجود اینکه موشک آلامو موشکی خوب و با مانور پذیری بالا است، لیکن MiG-29 های ایران که تماما از نوع اولیه اند (بعنوان تنها جنگنده نیروی هوایی که بطور استاندارد توانایی حمل این موشک را دارند) در هدایت این موشک آنگونه که باید موفق نیستند و گاها این موشک ها را به خطا می دهند.

موشک هوا به هوای R-73 Archer:
موشک آر-73 ساخت ویمپل با برد 30 کیلومتر، مانور پذیری فوق العاده و زاویه دید بالا نسبت به هدف بعنوان یکی از بهترین موشک های گرمایاب جهان شناخته می شود، آر-73 یکی از بهترین گزینه ها برای نبرد های نزدیک هوایی است و ترکیب جنگنده فوق العاده مانور پذیر میگ-29 و موشک آر-73 می تواند یکی از خطرناک ترین ترکیب ها برای نبرد های هوایی باشد. همچنین در صورت بهسازی جنگنده های Su-24 و Su-25 بمنظور حمل این موشک توانایی آنها در دفاع از خود در حین عملیات تا حد زیادی افزایش می یابد.

موشک هوا به هوای PL-7:
موشک PL-7 یک کپی ناقص از موشک حرارت یاب فرانسوی R-550 Magic (ماژیک) است که توسط چین تولید شده و بهمراه جنگنده های ناتوان F-7 به ایران وارد شد، این موشک دارای برد محدود 3 تا 5 کیلومتر می باشد و از یک جستجوگر ضعیف بهره می برد که باعث می شود این موشک در نبرد های هوایی عملا کارایی نداشته باشد، با این وجود تلاش هایی برای نصب این موشک برروی جنگنده های اف-4، اف-5 و حتی میگ-29 انجام شد، اما نه خلبانان جنگنده میگ-29 حاضر بودند بجای موشک توانمند R-73 از موشک های ناتوان PL-7 استفاده کنند و نه خلبانان اف-4 و اف-5 حاضر بودند سایدوایندر را با PL-7 جایگزین کنند، در حال حاضر این موشک ها تنها برروی جنگنده های چینی F-7 و میراژ های فرانسوی که از نبود موشک R-550 رنج می برند استفاده می شوند.

موشک های هوا به سطح:

موشک هوا به سطح AGM-65 Maverick:
موشک ماوریک که در طول جنگ تونایی بالای خود را به خوبی به نمایش گذاشت نوعی موشک هوا به سطح با هدایت تلوزیونی است که توسط جنگنده های اف-5 و اف-4 در ایران قابل استفاده است و برای حمله به اهداف سطحی نظیر تانکها و ادوات زرهی، سنگر ها، آشیانه های بتونی و باند های فرودگاهها قابل استفاده است و همچنین می توان از آن بر علیه اهداف واقع بر سطح دریا نیز استفاده کرد و در طول جنگ نیز جنگنده های ایرانی با تکیه بر این موشک در زمینه از بین بردن نیروی دریایی عراق به کمک نیروی دریایی شتافتند، از وضعیت و تعداد باقیمانده این موشک ها نیز اطلاع دقیقی در دست نیست اما ممکن است تلاش های ایران بمنظور طراحی و تولید انواع موشک های هدایت لیزری و بمب های هدایت شونده بخاطر جایگزینی با موشک ماوریک باشد، لازم به ذکر است که حد اکثر برد این موشک حدود 27 کیلومتر می باشد.

موشک هوا به سطح Kh-25ML Karen:
موشک Kh-25ML نوعی موشک هدایت لیزری با بیشینه برد 10 کیلومتر است و توسط جنگنده های Su-24 و Su-25 قابل استفاده است، این موشک بر علیه اهداف زمینی با اندازه هایی که از ارتفاع 50 تا 5000 متری قابل روئیت باشند و کشتی های روی سطح دریا قابل استفاده است، ویژگی اصلی این موشک سر جنگی پر قدرت آن است که توانایی نفوذ در اهداف مقاوم سازی شده را نیز دارد.

موشک هوا به سطح Kh-29L Kedge:
این موشک یک موشک هوا به سطح با هدایت لیزری است که بر علیه پلها، خطوط راه آهن، باند های پرواز بتونی، هواپیماهای پارک شده در آشیانه های مقاوم سازی شده بتونی و کشتی هایی با حد اکثر وزن 10000 تن قابل استفاده است، بیشینه برد این موشک 10 کیلومتر و وزن آن 660 کیلوگرم است و وزن کلاهک پرقدرت آن نیز به 320 کیلومتر می رسد، این موشک نیز برروی جنگنده های Su-24 ایران قابل استفاده است.

موشک ضد کشتی C-802 Noor:
موشک نور که همان موشک C-802 چینی می باشد یک موشک ضد کشتی بسیار قدرتمند است که بمنظور شلیک از شناورها و پرتابگر های سطحی ساخته شده و کارشناسان چینی آن را با الهام از موشک ضد کشتی موفق فرانسوی اگزوست طراحی کرده اند، موشک نور که در ایران و تحت لیسانس چین تولید می شود دارای حداکثر برد 120 کیلومتر بوده و امروزه با بمب افکن های سوخوی Su-24 ایران تطبیق داده شده و می تواند توسط این جنگنده ها بر علیه اهداف دریایی بکار گرفته شود، این موشک در فاز اولیه پرواز از هدایت اینرسی و در فاز نهایی از هدایت فعال راداری بهره می برد، ارتفاع پرواز آن در طول مسیر حرکت به سمت هدف 20 تا 30 متر و در فاز نهایی تقرب بسوی هدف 5 تا 7 متر است که توانایی بسیار خوبی به این موشک بمنظور مقابله با پدافند ناوها می دهد. این موشک در چین با نام یینگجی-89 یا Eagle Strike شناخته می شود.

موشک های ضد رادار:

موشک ضد رادار AGM-78 Standard ARM:
این موشک بمنظور جایگزینی موشک ناتوان AGM-45 بر اساس موشک سطح به هوای RIM-66 توسط شرکت جنرال داینامیکس طراحی شد و طراحی و تولید آن تنها یک سال بطول انجامید و تنها یک سال بعد وارد خدمت شد، این موشک برروی قانتوم های ایرانی نیز استفاده شد و هم اکنون نیز تعدادی از این موشک ها باقی است که از وضعیت آنها اطلاعی در دست نیست، لازم به ذکر است که بیشینه برد این موشک ها 90 کیلومتر می باشد.

موشک ضد رادارK h-25MP Karen:
موشک ضد رادار Kh-25MP که برروی جنگنده های سوخوی Su-24 قابل استفاده است، نوعی موشک ضد رادار با بیشینه برد 40 کیلومتر و سرعت 450 کیلومتر است، این موشک امروزه در روسیه با موشک به مراتب پیشرفته تر Kh-31P Kegler جایگزین شده است.

بمب ها:
بمب های سقوط آزاد از جمله تسلیحات ارزان قیمت و در عین حال کم دقتی هستند که هواپیماهای جنگنده از آنها بهره می برند، در طول جنگ انواع مختلفی از بمب های سقوط آزاد غربی بوسیله جنگنده های اف-4 و اف-5 بر علیه عراق بکار گرفته شد، پس از جنگ نیز با ورود جنگنده های روسی به ناوگان نیروی هوایی بمب های سقوط آزاد روسی وارد خدمت شدند، با این وجود تولید بمب های سقوط آزاد غربی به روش مهندسی معکوس در ایران و عملکرد بهتر آنها نسبت به بمب های روسی باعث شد که ایرانیان تطبیق بمب های غربی با جنگنده های Su-24 و Su-25 را بر خرید تعداد بیشتر بمب های روسی ترجیح دهند.

ادامه دارد...

نیروی هوایی ایران در یک نگاه - قسمت اول

skyfire — Fri, 13 Jul 2007 06:12:18 GMT

نیروی هوایی ایران پیش از انقلاب مقتدرترین نیروی هوایی منطقه بود، این نیرو در آستانه انقلاب با در اختیار داشتن چند صد جنگنده مدرن که در بهترین شرایط عملیاتی بسر می بردند و بطور کامل از پشتیبانی سازنده برخوردار بودند می توانست با تمام کشورهای خاورمیانه مقابله کند و پیروز از میدان نبرد خارج شود.
پس از انقلاب با خروج مستشاران خارجی و نبود پشتیبانی از سوی کشور سازنده بنا به نظر کارشناسان توان این نیرو به یک سوم گذشته تقلیل یافت، با این وجود نیروی هوایی در جریان جنگ تحمیلی سعی کرد تا در آغازین روزهای جنگ آشفتگی نسبی اوضاع نیروی زمینی را جبران کند، در اولین روزهای جنگ این نیرو با انجام عملیات مقتدرانه سایه البرز دهها جنگنده را به سوی اهداف مهمی در عراق روانه ساخت، این عملیات بعنوان یک عملیات کلیدی و مهم نه تنها فشار روانی شدیدی را بر نیروهای عراقی وارد کرد بلکه باعث کند شدن روند فعالیت های دشمن نیز شد، از دیگر عملیات های به یاد ماندنی می توان به عملیات سلطان و حمله به مجموعه H-3 در عراق اشاره کرد.

جنگنده های نیروی هوایی:
جنگنده های عملیاتی کنونی نیروی هوایی را می توان مجموعا به سه دسته تقسیم کرد، جنگنده های باقیمانده از نیروی هوایی شاهنشاهی، جنگنده هایی که در جریان جنگ خلیج فارس (در سال 1991) از عراق به ایران پناهنده شدند و جنگنده های خریداری شده پس از انقلاب.

جنگنده های پیش از انقلاب:
جنگنده های باقیمانده از نیروی هوایی شاهنشاهی که در حال حاضر در خدمت می باشند سه نوع جنگنده اف-5 تایگر (نوع E/F) ، اف-4 فانتوم (نوع D/E) و اف-14 تامکت (نوع A) می باشند که به ترتیب به شرح آنها می پردازیم.

اف-5 تایگر:
نوع اولیه (انواع A/B) این جنگنده توسط شرکت گرومن و بمنظور مقابله با تهدید جنگنده میگ-21 روسی که جنگنده بسیار چالاکی بود ساخته شد، اف-5 E/F که از روی نوع اولیه ساخته شد جنگنده ای است مدرن تر، مجهز به رادار و فوق العاده مانور پذیر که توانایی فوق العاده ای برای نبرد های هوایی نزدیک دارد و علاوه بر این می تواند عملیات های هوا به زمین را نیز بخوبی به انجام برساند، این جنگنده در سالهای جنگ توانایی های خود را بخوبی نشان داد و توانست پا به پای دیگر جنگنده در عملیات های نیروی هوایی به خدمت بپردازد. در حال حاضر حدود 70 فروند از این جنگنده ها در نیروی هوایی در حال خدمت می باشند که اغلب از فرسودگی شدید سازه بهره می برند، لیکن بواسطه ساده تر بودن فناوری های بکار رفته در آن مشکلات کمتری در زمینه نگه داری آنها وجود دارد.

اف-4 فانتوم:
بی شک بیشترین بار کاری در طول جنگ تحمیلی بر دوش سلطان آسمان اف-4 فانتوم بود، این جنگنده هر چند در ابتدا بعنوان جنگنده ای برای حملات هوا به زمین و با توانایی دفاع از خود در نظر گرفته شد، اما توانایی هوا به هوای مناسبی که در زمان خود داشت باعث شد تا در میان همگان بعنوان یک جنگنده جند منظوره شناخته شود، یکی از شاهکار های این جنگنده و خلبانان تیز پرواز آن در طول جنگ حمله موفقیت آمیز به مجموعه H-3 در عمق خاک عراق بود که در نظر اغلب فرماندهان نظامی امری غیر ممکن می نمود، ویژگی برجسته اف-4 توانایی حمل تسلیحات هوا به زمین بویژه انواع بمب ها در تعداد بالا است. از این جنگنده نیز حدود 70 فروند عملیاتی است که بیش از هر چیز از فرسودگی سازه رنج می برند، لیکن فعال نگه داشتن رادار APQ-120 آن نیز کار راحتی نیست، با این وجود سعی می شود آنها در بهترین وضعیت عملیاتی باشند، در سالهای اخیر پروژه هایی برای بهسازی رادار و سیستم های کنترل تسلیحات آن انجام شده اما هیچ گزارشی از سوی منابع خارجی مبنی بر خارج شدن فانتوم های ایرانی از حالت استاندارد وجود ندارد. تنها امکان نصب بعضی بمب ها، موشک ها و غلاف های هدف گیری جدید ساخت ایران بعلاوه موشک هوا به هوای گرمایاب روسی R-73 Archer برروی این جنگنده ها فراهم آمده است، اما ممکن است در آینده با تکمیل شدن پروژه های فعلی تجهیزات الکترونیکی جدیدی نیز به این جنگنده افزوده شود.

اف-14 تامکت:
گربه های وحشی نیروی هوایی ایران یکی از هراس انگیز ترین جنگنده هایی بودند که در اختیار نیروی هوایی ایران بودند، برای خلبانان عراقی که با جنگنده هایی نظیر میگ-21 و 23، سوخو-22 و... پرواز می کردند رهگیری توسط تامکت های ایرانی کابوسی بود که بارها و بارها به حقیقت پیوسته بود، زوج بی همتای جنگنده اف-14 تامکت و موشک هوا به هوای AIM-54 Phoenix در طول جنگ بارها و بارها پرنده های عراقی را شکار نمود و کارنامه موفقی از خود بجای گذاشت، اف-14 تامکت که تنها به ایران صادر شده بود در طول جنگ لیاقت خود را به خوبی نشان داد و مهمترین افتخارات جنگ های هوایی این جنگنده را به نام عقابان تیزپرواز نیروی هوایی ایران ثبت نمود.
پیش از انقلاب 80 فروند از این جنگنده به منظور مقابله با تهدید جنگنده های میگ-25 اتحاد شوروی سفارش داده شد که تا زمان انقلاب 79 فروند بعلاوه حدود دویست و پنجاه فروند موشک AIM-54 تحویل ایران شده بود، از این میان تعدادی در طول جنگ تحمیلی از بین رفتند و تعدادی نیز برای عملیاتی ماندن دیگر تامکت ها اوراق شدند، در حال حاضر حدود 24 فروند اف-14 ایرانی امکان پرواز دارند که از این میان قریب به 17 فروند توانایی شرکت در نبرد های هوایی را دارند و تعداد تامکت هایی که توانایی شلیک *موشک های هدایت راداری را دارند نیز از 17 فروند کمتر است.
در حال حاضر علاوه بر اینکه نگه داری اف-14 با سیستم پیچیده بالهای متغیر امری سخت و مشکل است، ایران در نگه داری رادار پیچیده AN/AWG-9 با مشکلات مختلفی روبرو است، هرچند بخشی از قطعات این رادار با کیت های ساخت صنایع الکترونیک ایران (صا ایران) جایگزین شده است، اما قطعات زیادی نیز وجود دارند که تامین آنها غیر ممکن است یا به سختی و از طریق واسطه های مختلف از ایالات متحده تهیه می شوند.

*موشک های هدایت راداری به موشک هایی نظیر موشک AIM-7 Sparrow اطلاق می شود که برای هدایت بسوی هدف به رادار جنگنده شلیک کننده وابسته اند (هدایت نیمه فعال راداری) و یا در هنگام پرتاب به کسب اطلاعات اولیه هدف از رادار جنگنده شلیک کننده نیازمندند (هدایت فعال رادارب)، نظیر AIM-120 AMRAAM.

جنگنده های پناهنده:
در طول جنگ خلیج فارس تعدادی جنگنده عراقی از ترس نابود شدن برروی زمین با پشتیبانی جنگنده-رهگیر های سریع السیر میگ-25 بسوی ایران پرواز کردند، از تعداد این جنگنده ها اطلاعات مختلفی منتشر شده است، اما مهمترین آنها حدود 24 فروند میراژ اف-1 بود که هم اکنون تعدادی از آنها عملیاتی اند و در پایگاه هوایی مشهد مستقر اند. از تسلیحات این جنگنده ها اطلاع دقیقی در دسترس نیست اما گفته می شود با توجه به نبود موشک های گرمایاب R-550 برای نبرد های هوایی این جنگنده ها از موشک های ناتوان PL-7 ساخت چین که کپی ناقص موشک R-550 می باشد بهره می برند، در نبرد های هوا به زمین نیز احتمالا این جنگنده ها بیشتر از تسلیحات فاقد هدایت نظیر راکت ها و بمب های سقوط آزاد استفاده می کنند، با این وجود بدلیل کتمان استفاده از این جنگنده ها از سوی مسئولان اطلاعات کمی از آنها در دسترس است، در آگوست 2001 نیز یک فروند از این جنگنده ها در عملیات بر علیه قاچاقچیان مواد مخدر بوسیله موشک دوش پرتاب آنها از بین رفت.

از دیگر جنگنده های پناهنده می توان به میگ-21، 23 و 25 و سوخو-20، 22، 24 و 25 اشاره کرد که در این میان از میگ 21، 23 و 25 و همچنین سوخو-20 و 22 بدلیل قدیمی بودن و تعداد کم استفاده نمی گردد، لیکن سوخو-24 و 25 ها امروزه بهمراه سوخو-24 و 25 های خریداری شده توسط ایران در حال خدمت اند.

لیست کامل جنگنده های پناهنده:
Su-20M به تعداد 4 فروند
Su-22M/UM به تعداد 40 فروند
Mirage F.1EQ/EQ-5 به تعداد 17 فروند
Mirage F.1BQ به تعداد 7 فروند
Su-24Mk به تعداد 24 فروند=طبق برخی آمار
Su-25K/UBK به تعداد 7 فروند
MiG-23BN به تعداد نا معلوم احتمالا کمتر از 15 فروند
MiG-29UB به تعداد تقریبی 4 فروند
Il-76MD/TD به تعداد تقریبی حدود 12 فروند
Il-76 Adnan 1 AEW به تعداد یک فروند
Il-76 Baghdad 1 به تعداد یک فروند
Boeing 747-200 به تعداد دو فروند
Boeing 707-320C به تعداد 1 فروند
Boeing 737-270 به تعداد 2 فروند
Lockheed 1329 Jetstar 8 به تعداد 1 فروند

جنگنده های خریداری شده توسط جمهوری اسلامی:
در اواخر جنگ با توجه به تحریم های گسترده و ناتوانی ایران در عملیاتی نگاه داشتن جنگنده های غربی تلاش هایی برای خرید جنگنده از کشورهای شرقی بعمل آمد که نتیجه آن خرید جنگنده های ناتوان و قدیمی اف-6 و اف-7 از چین بود، پس از جنگ با بهتر شدن شرایط ایران ابتدا اقدام به خرید جنگنده-رهگیر های تاکتیکی میگ-29 و سپس سوخو-24 و سوخو-25 (نیروی هوایی سپاه) از روسیه بود.

اف-6 فارمر:
اف-6 یا میگ-19 چینی جنگنده ای است بسیار قدیمی که نه تنها در نبردهای امروزی کارایی ندارد بلکه بدلیل کیفیت بد جنگنده های ساخت چین و *امنیت کم استفاده از آن در مقاصد آزمایشی نیز عاقلانه بنظر نمی رسد، گفته می شود امروزه این جنگنده ها بازنشسته و تحویل نیروی هوایی سپاه شده اند تا در مقاصد آزمایشی از آنها استفاده گردد، از تعداد خریداری شده این جنگنده ها اطلاع دقیقی در دسترس نیست.

*در مورد امنیت کم جنگنده های چینی اشاره به این مثال کافی است که در سال 2001 یک جنگنده اف-7 چینی پس از وادار کردن یک هواپیمای جنگ الکترونیک ایالات متحده از نوع EP3 ELINT به فرود در خاک چین دچار تخلیه روغن سیستم هیدرولیک شد و بدلیل از دست رفتن کنترل هواپیما سقوط کرد، هر چند چنین اتفاقی پیش از این نیز برای جنگنده های چینی بارها بوقوع پیوسته بود.

اف-7 فیشبد:
اف-7 یا میگ-21 چینی نیز بهمراه اف-6 در زمان جنگ خریداری شد، این جنگنده به رادار بسیار ضعیف گریفو ساخت ایتالیا مجهز است و در نبرد های هوا به هوا تنها می تواند موشک های ناتوان PL-7 را حمل کند و در نبرد های هوا به زمین نیز تنها می تواند از بمب های سقوط آزاد و راکت استفاده کند.
تعداد 24 فروند نمونه رزمی این جنگنده بهمراه 4 فروند نمونه آموزشی (اف تی-7) توسط ایران از چین خریداری شد.

میگ-29 فولکروم:
فولکروم های ایران تماما از نوع اولیه (نوع A/UB) می باشند و بدلیل پنهانکاری مسئولان از بهسازی های انجام شده برروی آنها اطلاع دقیقی در دسترس نیست، در این حال برخی منابع خارجی از نصب لوله های سوختگیری هوا به هوا و بهسازی رادار برخی این جنگنده-رهگیر های تاکتیکی اطلاع می دهند، فولکروم های ایران 30 فروند شامل 24 فروند نوع رزمی A و 6 فروند نوع آموزشی UB می باشند، لازم به ذکر است این جنگنده ها بطور کلی بدون بهسازی در نبرد های امروزی نمی توانند کارایی لازم را داشته باشند چرا که سیستم های راداری آنها ضعیف و قدیمی است و در برابر جنگ الکترونیک نیز ناتوان اند.

سوخو-24 فنسر:
در جریان جنگ خلیج فارس تعدادی سوخو-24 نیز بهمراه دیگر جنگنده ها به ایران پرواز کردند، ویژگی های مثبت جنگنده سوخو-24 نظیر توانایی در مقابله با رادارهای زمینی و رادار Orbita که توانایی پرواز در ارتفاعات پست و در میان ارتفاعات را به این جنگنده می دهد آن را به یک جنگنده ضربتی فوق العاده تبدیل می کند، با احتساب جنگنده های پناهنده و جنگنده های خریداری شده از روسیه مجموعا 36 فروند از این جنگنده در نیروی هوایی مشغول به خدمت بودند که با سقوط یک فروند این تعداد به 35 فروند تقلیل یافت.

سوخو-25 فراگفوت:
جنگنده سوخو-25 همتای روسی هواپیمای آمریکایی A-10 بوده و وظیفه اصلی آن پشتیبانی از نیروهای زمینی است، این جنگنده با توانایی حمل و استفاده از انواع بمب ها و موشک های هوا به زمین می تواند در برابر واحد های زمینی دشمن بسیار خطرناک واقع شود اما بواسطه سرعت کم و موشک هوا به هوای R-60 Aphid بعنوان تنها سلاح برای نبرد های هوایی در دفاع از خود در برابر جنگنده های دشمن ناتوان است. در میان جنگنده های پناهنده عراقی حدود هفت فروند سوخو-25 نیز وجود داشتند که بهمراه تعدادی جنگنده سوخو-25 خریداری شده از روسیه به خدمت نیروی هوایی ایران در آمدند (عده ای نیز بر این عقیده اند که سوخو-25 های ایرانی تنها محدود به همان جنگنده های پناهنده هستند) در میان آمار منتشر شده از سوخو-25 های ایرانی 7 تا 11 و گاهی تا 25 فروند اشاره شده که 11 فروند دقیقتر به نظر می رسد، تمام فراگفوت های ایرانی در خدمت نیروی هوایی سپاه هستند و وظیفه پشتیبانی از نیروی زمینی سپاه را بر عهده دارند.

ادامه دارد...

(در انتهای این بخش جا داره از دوستان خوبم در وبسایت aerospacetalk.ir بویژه دوست خوب و استاد عزیزم JSF که در ارائه اطلاعات جنگنده های پناهنده بنده رو یاری کرد تشکر کنم)

IAI/ELTA Phalcon عقاب تیزبین اسرائیلی

skyfire — Wed, 11 Jul 2007 06:33:09 GMT

صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) امروزه شامل شرکت های کوچک و بزرگی می شود که هر کدام دارای دانش و تجربه مناسبی در زمینه های مربوطه خود می باشند، همین امر باعث شده تا امروزه IAI توانایی لازم در طراحی سیستم های بسیار پیشرفته را داشته باشد. شرکت ELTA یکی از زیر مجموعه های موفق IAI است که بیشترین فعالیت هایش در زمینه سیستم های راداری و الکترونیکی بوده و تا کنون طراحی و تولید سیستم های راداری مجموعه Arrow و... را با موفقیت انجام داده است.

یکی از شناخته شده ترین سیستم هایی که توسط التا طراحی شده فالکون می باشد، این سیستم را نه می توان دقیقا مشابه هواپیماهایی مانند E-3 و A-50 بحساب آورد و نه می توان آن را مشابه E-8 یا RC-135 خواند، چرا که این هواپیما ها هرکدام کارایی خاص خود را دارند، در واقع فالکون ترکیبی است نوین از چندین سیستم مدرن که می تواند بعنوان نسل جدیدی از هواپیماهای کنترل و پیش اخطار تمام وضایفی را که E-3، E-8 و RC-135 بطور مجزا بر عهده دارند را همزمان انجام دهد. در واقع فالکون هم توانایی شناسایی اهداف هوایی را دارد، هم به سیستم هایی برای شناسایی اقدامات الکترونیک دشمن مجهز است و هم می تواند عملیات های هوایی، زمینی و دریایی را پشتیبانی و فرماندهی کند.
سنسورهای فالکون شامل چهار دسته سنسور می باشد، رادار، سیستم شناسایی دوست و دشمن، سیستم جاسوسی الکترونیک و سیستم جاسوسی مخابراتی، بعلاوه فالکون به مجموعه کاملی از سیستم های ارتباطی نیز مجهز است که می تواند فالکون را به یک پست فرماندهی تمام عیار بدل کند.

رادار:
رادار فالکون توانایی دید 360 درجه به محیط را دارد، این رادار دارای پنج ویژگی است، اولین ویژگی مراقبت انتخابی می باشد بدان معنا که فالکون می تواند تنها محدوده خاصی از محیط را زیر نظر داشته باشد و بدینوسیله کنترلی کامل تر بر آن محدوده داشته باشد، بدیهی است در چنین حالتی برد سیستم راداری نیز افزایش خواهد یافت، دومین ویژگی فالکون کشف و تعقیب بهینه شده است این ویژگی به رادار اجازه می دهد اهدافی را که در حال انجام مانورهای سنگین بمنظور شکستن قفل رادار اند را بدون هیچ مشکلی تعقیب کند بی آنکه قفل رادار شکسته شود. سومین ویژگی کشف بسیاری سریع اهداف است، هر سیستمی به مدت زمانی برای کشف هدف نیازمند است، رادار فالکون در آزمایشات انجام شده همواره اهداف را بسته به شرایط مختلف در مدت زمان کوتاه 2 تا 4 ثانیه کشف نموده است، چهارمین ویژگی توانایی افزایش برد جهت کشف اهداف است، در این حالت فالکون هر محدوده را در بازه زمانی مشخصی بطور مجزا اسکن می کند تا بدینوسیله بتواند برد کشف اهداف را افزایش دهد، پنجمین ویژگی فالکون نیز توانایی ادامه فعالیت در شرایطی است که بخشی از سیستم دچار نقص شده باشد، فالکون بگونه ای طراحی شده تا در شرایطی که اجزائی از سیستم دچار نقص شده اند نیز کارایی خود را حفظ کند.

سیستم شناسایی دوست و دشمن:
سیستم IFF در فالکون تنها بر یک سیستم واحد متکی نیست، IFF فالکون علاوه بر آنکه به گیرنده های خاص خود مجهز است از یک سیستم نرم افزاری استفاده می کند که با ترکیب اطلاعات دریافتی از رادار و حتی سیستم های رادیویی و الکترونیک (علاوه بر گیرنده های IFF) بالاترین ضریب اطمینان را در کارایی سیستم تضمین می کند.

جاسوسی الکترونیک:
فالکون به یک مجموعه کامل جاسوسی الکترونیک مجهز است که با استفاده از گیرنده های wide-band و narrow-band یک پوشش 360 درجه به اطراف را ایجاد می کند، این مجموعه علاوه بر حساسیت بسیار بالا در برابر اقدامات الکترونیک دشمن نیز مقاوم است و در محیط هایی که اصطلاحا با اقدامات الکترونیکی اشباع شده نیز کارایی خود را حفظ می کند.

جاسوسی مخابراتی:
فالکون به مجموعه رادیویی HF، VHF و UHF مجهز است که بمنظور کشف ارتباطات رادیویی هواپیماها، کشتی ها و واحد های زمینی دشمن می توان از آن استفاده کرد، این سیستم توانایی شنود همزمان ارتباطات رادیویی چندین واحد دشمن را دارد و بعلاوه می تواند با ثبت تمام سیگنال های رادیویی آنها را پردازش نماید.

در فالکون 11 کنسول وجود دارد که هر کدام به یک اپراتور اختصاص دارد، این کنسول ها هر کدام دارای صفحات نمایشگر رنگی بزرگ با وضوح بالا هستند که اطلاعات لازم را در اختیار اپراتور قرار می دهند، سیستم فالکون بطور پایه برروی Boeing 707 نصب می شود چرا که برد، سرعت و ارتفاع پرواز آن به این منظور بسیار مناسب تر است، علاوه بر Boeing 707 می توان این سیستم را برروی هواپیماهایی مانند MD-83، Boeing 757، Airbus 321 و Ilyushin-76 نیز نصب کرد.

فانتوم های اسرائیلی

skyfire — Wed, 23 May 2007 20:11:18 GMT

اشرائیل نیز از جمله کشورهای دارنده فانتوم است، اسرائیل اولین فانتوم خود را در سپتامبر 1969 دریافت کرد، این کشور مجموعا 204 فانتوم دریافت کرد که سه فروند آن از انواع ناشناخته F-4ES ، دوازده فروند نمونه های شناسایی RF-4E و بقیه F-4E بودند. F-4 ها از جمله موفق ترین هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل بودند که پیروزی های متعددی را بر علیه جنگنده های اعراب بدست آورده اند، با این وجود تعدادی نیز توسط جنگنده ها و یا موشک های هوا به هوای اعراب ساقط شده اند.

فانتوم شماره 114 در کنار دو فانتوم دیگر برفراز اورشلیم از جمله شناخته شده ترین فانتوم های اسرائیلی اند

در این مطلب به ارائه توضیحاتی در مورد هفت فانتوم اسرائیلی می پردازیم:

فانتوم شماره 109:
موفق ترین فانتوم اسرائیلی فانتوم شماره 109 متعلق به اسکادران دویست و یکم آهات است که هفت پیروزی را در نبرد یوم کیپور بدست آورد.

فانتوم شماره 584:
این فانتوم نیز سه پیروزی در طی جنگ یوم کیپور کسب کرد.

فانتوم شماره 183:
این فانتوم متعلق به اسکادران شصت و نهم فاتیشیم بوده و در ابتدای نبرد بوم کیپور به شدت صدمه دید و در آشیانه ماند در حالی که دیگر فانتوم های اسرائیلی مجهز به غلاف های اخلال گری ALQ-101 و بمب های M-117 به اهدافی در مصر حمله می کردند.

فانتوم شماره 220:
حدود ده سال بعد از جنگ یوم کیپور در سال 1982 فانتوم های اسرائیلی در حمله به لبنان بمنظور حملات هوا به زمین بویژه بر علیه سایت های دفاع هوایی بکار رفتند، در این زمان فانتوم های اسرائیلی به موشک های هوا به هوای AIM-9L، AIM-7F و Python Mk.III نیز مجهز بودند و حتی یکی از فانتوم ها موفق شد با یک تیر موشک (احتمالا پایتون) یک میگ-21 نیروی هوایی سوریه را ساقط نمایند، این در حالی است که نیروی هوایی سوریه ادعا می کند در این نبرد ها سه فانتوم را بوسیله میگ-23 های خود از بین برده است.

فانتوم شماره 114:
این فانتوم بهمراه دیگر فانتوم های اسکادارن صد و نوزدهم آتالو در سال 73 در جنگ یوم کیپور مجهز به پنج بمبM-117، دو بمب Mk.82 ، غلاف اخلال گری ALQ-119 در آویزگاه جلو سمت چپ (آویزگاه موشک اسپارو)، دو موشک اسپارو در آویزگاههای عقب و یک موشک سایدوایندر که بواسطه ریل ویژه ای در پایلون جلو سمت راست (آویزگاه موشک اسپارو) نصب شده بود توانستد بطور موفقیت آمیزی در جنگ با اعراب به اهداف خود حمله کرده و آنها را از بین ببرند.

فانتوم شماره 498:
این فانتوم یکی از سه F-4ES اسرائیل می باشد که بارها و بارها بمنظور عملیات های شناسایی دوربرد بکار گرفته شدند، در یکی از این عملیات ها دو F-4ES اسرائیلی از طریق آسمان اردن به آسمان عراق وارد شدند که در نتیجه یک میگ-21 عراقی اقدام به تعقیب آنها نمود اما در نهایت فانتوم ها میگ عراقی را به دنبال خود کشیدند تا جایی که هواپیمای عراقی بیش از حد از پایگاه خود دور شد و در نهایت با اتمام سوخت این میگ سقوط کرد.

فانتوم شماره 499:
این فانتوم که همانند فانتوم شماره 498 نشان اسکادران آتالو را بر خود دارد دومین F-4ES اسرائیلی است (سومین نمونه احتمالا برفراز لبنان ساقط شده است) نکته جالب در مورد این فانتوم دماغه سفید رنگ آن است که دلیل این نوع رنگ آمیزی نامشخص است.

منبع: ACIG.org

تلاش های چین برای جنگنده نسل پنجم

skyfire — Sun, 20 May 2007 20:28:27 GMT

در دوران جنگ سرد نمونه هاي مختلفي از جنگنده هاي روسي تحت عنوان جنگنده هاي بومي در چين توليد شدند، در اين مدت زمان طولاني که چيني ها مشغول مونتاژ هواپيماهاي روسي بودند اين امکان براي آنان فراهم شد تا به بخشهاي مهمي از دانش لازم براي طراحي و توليد هواپيماهاي جنگنده دست يابند، هر چند اين دوران زمان مناسبي براي صنايع هوايي چين براي کسب دانش لازم بود اما اتکا بر اصل کميت برتر از کيفيت همانند شوروي باعث شد که نيروي هوايي چين در طول زمان به قدرت و توانمندي لازم دست نيابد. با پايان دوران حاکميت کمونيسم در چين تغييراتي نيز در زمينه صنايع نظامي چين بويژه در بخش هوايي بوجود آمد که مهمترين آن اتکا بر کيفيت بعنوان اصلي اساسي بود، بهمين واسطه چين به تدريج با بازنشسته کردن جنگنده هاي قديمي جنگنده هاي مدرن تر و تواناتري را جايگزين آنها نمود و تا جايي که اين امکان وجود داشت جنگنده هاي قديمي را نيز مدرنيزه کرد.

در اين راستا مونتاژ جنگنده هاي سوخوي 27 تحت عنوان جي 11 در چين شروع شد که مي توانستد جايگزين مناسبي براي اف 7 ها و اف 8 هاي قديمي باشند، هر چند که بدليل تعداد بسيار زياد امکان جايگزيني سريع همه جنگنده هاي قديمي با جنگنده هاي جديد وجود نداشت. همچنين جنگنده هاي سوخوي 30 نيز وارد خدمت شدند، لازم به ذکر است اين نمونه از سوخوي 30 بطور ويژه بمنظور حمله به اهداف دريايي براي چين تغيير يافته بود. اما اصلي ترين نکته که باعث تواناتر شدن چين در زمينه طراحي شد طراحي و توليد دو جنگنده J-10 و FC-1 بود، طراحي و توليد جنگنده هاي نسل چهارمي چين باعث شد تا صنايع نظامي اين کشور عزم خود را براي طراحي و توليد جنگنده نسل پنجم بيشتر کند، در کنار اين دو امر توانايي تامين مالي لازم نيز باعث شد تا شرکت هاي چيني بتوانند از شرکاي خارجي نيز در پروژه خود ياري گيرند.

در اين راستا دو شرکت اصلي چين که در امر طراحي و توليد هواپيماهاي جنگنده حضور فعال دارند يعني چنگدو و شنيانگ اقدام به توسعه طرح هاي خود براي جنگنده نسل پنجم چين نمودند، اولين بار در نمايشگاه هوايي ژوهاي در سال 2004 فيلمي از آزمايش نمونه تونل باد يک جنگنده که به جنگنده هاي نسل پنجم شبيه بود به نمايش گذاشته شد، اين طرح بعد ها J-XX يا J-14 ناميده شد.

طرح ها:

اما اصل طرح چيز ديگري بود، J-XX خود به دو طرح J-12 از سوي شرکت شنيانگ و J-13 از سوي شرکت چنگدو تقسيم مي شد، J-12 جنگنده اي است در حد و اندازه Su-27 ، مجهز به جايگاههاي داخلي حمل سلاح، مجهز به دو موتور با ويژگي تغيير بردار رانش، رادار پيشرفته و... لازم به ذکر است که شرکت روسي سوخوي نيز در اين رابطه شرکت چيني را در بخش هايي مانند موتور ها و... ياري داده است، احتمالا موتورهاي J-12 نيز نوعي از موتورهاي AL-41 با ويژگي تغيير بردار رانش و پرواز سوپر کروز (پرواز مافوق صوت بدون نياز به پس سوز) هستند.

طرح شنیانگ

اما طرح J-13 شرکت چنگدو که طرحي کاملتر است و کارشناسان شانس بيشتري براي آن قائل مي شوند، طرحي است برپايه J-10 با دو موتور (بر خلاف J-10 يک موتوره) که از J-10 بزرگتر است و يک جنگنده سنگين بحساب مي آيد و باز هم از همان نوع موتور در حال توسعه براي J-12 بهره مي برد، چنگدو در اين طرح از شرکت روسي ميکويان کمک گرفته و بخشي از تکنولوژي هاي مورد استفاده در پروژه 1.44 شرکت ميکويان را نيز در پروژه خود بکار گرفته است، J-13 نيز همانند J-12 مجهز به جايگاههاي داخلي حمل سلاح است، ليکن همانند F-35 در شرايط لازم مي تواند تسليحاتي را نيز در جايگاههاي خارجي خود حمل کرده و مورد استفاده قرار دهد.

طرح چنگدو

میگ ۱.۴۴

تجهزات مشترک:

با اين وجود به نظر مي رسد به منظور کاهش فشار وارد بر شرکت ها طراحي قسمت هايي نظير کابين و... به موسسه هاي ديگري واگذار شده، از جمله اين قسمت ها کابين، رادار و... است، تصاوير منتشر شده از طرح هاي مربوط به کابين و سايت نشانه روي کلاه خلبان نشان از پيشرفت بسيار سريع چين در اين زمينه ها دارد، اما با اين وجود قطعا چيني ها در زمينه هايي همچون رادار و سيستم هاي کنترل تسليحات نيازمند دريافت کمک از تامين کنندگان قديمي تسليحات خود يعني روسيه و اسرائيل هستند.

منبع:www.sinodefence.com