SkyFire-Iranian Combat Aviation

مدتی پیش سیل گسترده ای از اخبار منتشر شده توسط رسانه های وابسته به اسرائیل به انتشار اخبار مربوط به فروش جنگنده های سوخوی Su-30 و هواپیماهای سوخترسان الیوشین IL-78 اختصاص یافت، این اخبار که تماما متفق القول به قرار داد فروش 200 تا 250 جت جنگنده سوخو-30 و همچنین بیست فروند تانکر الیوشین-78 مربوط می شدند و حتی در بعضی موارد به قرارداد احداث خط تولید برای مونتاژ جنگنده ها در ایران اشاره داشتند و تا حد زیادی غیر واقعی بنظر می رسیدند، با این وجود محافل مختلف به بحث و گفتگو در این زمینه پرداخته بودند و حتی کاروران بسیاری بوسیله موتور های جستجو در گوشه و کنار اینترنت به جستجو در این مورد می پرداختند.

سوخو-30 و فروش سلاح به اعراب!:
یکی از مواردی که در این میان بنظر می رسد همزمان شدن پخش این اخبار با شروع تلاشهای آمریکا برای فروش تسلیحات جدید به اعراب است، بنظر می رسد آمریکا قصد دارد تا با خطرناک جلوه دادن ایران در حالی که بحران هسته ای نیز ادامه دارد، تسلیحاتی را به اعراب فروخته و از این راه سود قابل توجهی نیز کسب کند، چرا که پیشنهاد تسلیحاتی ایالات متحده شامل یک بسته پیشنهادی به ارزش 20 میلیارد دلار بود که به احتمال زیاد اعراب باید آن را بصورت نفتی و مالی تامین می کردند، نکته قابل توجه اینجاست که اعراب بویژه عربستان سعودی از خرید سلاح از ایالات متحده خاطره خوشایندی ندارند، آنها در جریان خرید F-15S که نوع ویژه عربستان بود در ازای پرداخت هزینه گزاف جنگنده هایی به واقع ناتوان را از ایالات متحده دریافت کردند، این جنگنده ها در رقابت با رقیب اسرائیلی خود F-15I هیچ حرفی برای گفتن ندارند، به همین دلیل نیز این بار اعراب در اقدامی متفاوت با عدم واکنش به شایعات مربوط به خرید تسلیحاتی ایران از قراردادهای ناخواسته خودداری کردند اما در نهایت در برابر فشارهای ایالات متحده سر خم کرده و خرید این تسلیحات را پذیرفتند، آمریکا با عقد این قرارداد نه تنها هزینه زیادی جهت فروش تسلیحات از اعراب دریافت خواهد کرد، بلکه نفوذ خود در بخش نظامی این کشورها را بیش از پیش افزایش خواهد داد.

سوخو-30 و کمک نظامی به اسرائیل!:
در شرایطی که رسانه های وابسته به اسرائیل در حال پخش اخبار خرید جنگنده ها توسط ایران بودند، آمریکا اعلام کرد قصد اعطای کمک های نظامی به ارزش 30 میلیون دلار به اسرائیل را دارد، اعلام خبر مربوط به کمک های مالی به اسرائیل در شرایطی اعلام شد که اسرائیل اولین تهدید علیه خود –یعنی ایران- را در حال قدرتمند شدن نشان می داد و این امر باعث می شد که کمک های نظامی آمریکا به اسرائیل قابل قبول جلوه کند و اعراب که بیش از هرکس از کمک نظامی به اسرائیل ناخشنود بودند نتوانند ناخرسندی خود را در این مورد اظهار کنند.

تکمیل ظرفیت شرکت تولید کننده سوخو-30!
شرکت ایرکوت بعنوان تولید کننده تمامی جنگنده های خانواده فلنکر اعم از Su-27,30,…، وظیفه مدرنیزه کردن این جنگنده ها را نیز بر عهده دارد، در حال حاضر طبق قرارداد منعقد شده با چین،ونزوئلا، مالزی و... این شرکت وظیفه تولید تعداد باقیمانده Su-30 های این کشورها و همچنین بخش هایی از جنگنده های مونتاژ شده در هند و چین را بر عهده دارد و همچنین مسئولیت مدرنیزه سازی جنگنده های Su-27/30 نیروی هوایی روسیه نیز بر عهده این شرکت است، بنا به گزارش خبرگزاری نووستی که یکی از خبرگزاری های رسمی روسیه است به نقل از یکی از کارشناسان صنایع نظامی روسیه، شرکت ایرکوت تا سال 2014 هیچ امکانی برای پذیرش جنگنده جدید ندارد.

زمان نامناسب برای عقد قرارداد!
بر فرض که ایران قراردادی برای سوخو-30 به شرط شروع تحویل از سال 2014 یا 2015 را با روسیه به امضا رسانده باشد، وارد خدمت نمودن جنگنده گران قیمت سوخو-30 در زمانی که کشورهایی چون ترکیه، اسرائیل و همچنین نیروی دریایی ایالات متحده جنگنده های نسل پنجمی اف-35 را در اختیار خواهند گرفت چندان عقلانی نیست، چرا که کشورهایی همچون هند و چین نیز از مدتها پیش تلاشهای خود برای جنگنده نسل پنجم را شروع کرده اند و در حال حاضر هند در طرح جنگنده نسل پنجم روسیه با شرکت سوخوی مشارکت دارد و در چین نیز دو شرکت شنیانگ و چنگدو درگیر طراحی جنگنده نسل پنجم هستند! در چنین شرایطی وارد خدمت کردن یک جنگنده نسل 4+ برای مقابله با جنگنده های نسل پنجم بهیچوجه قابل قبول نیست!

نوشته شده توسط علی شاهرگ در یکشنبه چهاردهم مرداد 1386 ساعت 13:0 موضوع نیروی هوایی ایران | لینک ثابت

بسمه تعالی

با سلام خدمت تمام دوستان و علاقه مندان به نجوم و هوافضا به خصوص دوستان
وبلاگ نویس و علاقه مندان تولید کننده علم. سایت کاربران هوافضا قصد دارد
بانک اطلاعاتی کاملی از نام و مشخصات وبلاگها و سایتهای مرتبط با موضوع
فعالیت ما یعنی هوافضا و نجوم ایجاد نماید از شما دوست عزیز وبلاگنویس
خواستاریم اطلاعات و مشخصات سایت خود را برای ما ارسال نمایید و یا با
حضور در انجمن سایت اطلاعات خود را در آن درج نمایید. اطلاعاتی که شما
برای ما میفرستید باید شامل : نام سایت , آدرس سایت یا وبلاگ , و یک متن
کوتاه و خلاصه شده از عملکرد و فعالیت سایت باشد البته وجود اطلاعاتی چون
نام مدیر سایت و یا وبلاگ , تاریخ آغاز فعالیت و ... اختیاری میباشد.
لطفا در صورتی که شما هم صاحب وبلاگی معتبر میباشید ما را با درج این
اطلاعیه در وبلاگتان یاری نمایید.
با تشکر
نیما نوینی www.aerospaceusr.ir
 info@aerospaceusr.ir

-------------------------

در نهایت اینجانب باید بخاطر تاخیر در درج آگهی دوستان خوبمان عذر خواهی کنم، انشا ا... دست اندر کاران این سایت در ادامه کار خود موفق باشند.

نوشته شده توسط علی شاهرگ در دوشنبه هشتم مرداد 1386 ساعت 23:4 موضوع عمومی | لینک ثابت

نگاهی به تاریخچه و فعالیت های شرکت میگ
 

سابقه شرکت میگ به سالها قبل، یعنی سال 1893 باز می گردد، هنگامی که کارخانه داکس بمنظور تولید دوچرخه و وسائل نقلیه موتوری افتتاح شد، اما در اواخر قرن 19 و اوایل قرن بیستم شرکت با تغییر رویه خود بسوی ایده های جدید روی آورد تا جایی که در سال 1909 پس از ساخت موفقیت آمیز اولین کشتی هوایی ملی با کمک دیگر شرکت ها شروع به مونتاژ هواپیما نمود، تنها ده سال بعد شرکت به بزرگترین تولید کننده هواپیما در روسیه تبدیل شده بود بطوری که در آن سالها هواپیماهای مختلفی مانند FARMAN، NEWPOR، MORAN، VAUZEN و... را تولید می کرد، رشد تولیدات شرکت بسیار بالا بود، در حالی که تولید هواپیما در این شرکت در سال 1914 تنها 180 فروند بود، این تعداد در سال 1917 به 492 فروند افزایش یافته بود.
 
در طول جنگ شهری کارخانه بیشتر مشغول به ساخت هواپیماهای خارجی بود، اما در اوایل دهه بیست شروع به ساخت هواپیماهای طراحی شده توسط نیکلای پولیکارپف نمود و اولین هواپیمایی که به تولید انبوه رسید هواپیمای شناسایی R-1 بود که پس از پرواز یکسره در مسیر مسکو-پکن-مسکو بسیار مورد توجه قرار گرفت.
در همان دهه مجتع تولید هواپیمای دولتی شماره 1 (GAZ No.1) در شرکت داکس تاسیس شد و مسئولیت دفتر طراحی تجربی نیز به سر طراح سابق شرکت داکس نیکلای پولیکارپف واگذار شد، در سال 1927 شرکت اقدام به تولید اولین سری از هواپیماهای آموزشی U-2 (PO-2) که توسط پولیکارپف طراحی شده بود نمود و هزاران خلبان توسط این هواپیماها آموزش دیدند، در همان سال شرکت اقدام به تولید انبوه اولین سری از هواپیماهای R-5 نیز نمود که بخاطر شرکت در عملیات نجات کاوشگران شمال بسیار شهرت یافت.
 
در همان سالها شرکت در همکاری با دفاتر طراحی دیگر که توسط افرادی چون S.V. Ilyushin، A.S. Yakovlev و V.M. Petlyakov اداره می شدند اقدام به طراحی هواپیماهای آزمایشی TsKB-26 و TsKB-30 نمود که به ترتیب پیش نمونه های IL-2 و IL-4 بودند. در سال 1934 V.K. Kakkinakov و M.Kh. Gordienko اولین پرواز بدون توقف از مسکو به ایالات متحده را انجام دادند.
 
در دسامبر 1939 بنا به حکم دولت دفتر طراحی تجربی به رهبری آرتم میکویان تاسیس شد که متشکل از دفتر طراحی پولیکارپف و مجتمع تولید شماره 1 می بود، اولین هواپیمای میگ-1 و نوع تغییر یافته آن میگ-3 که توسط شرکت میکویان طراحی شده بود تا سال اکتبر 1941 در حال تولید بود اما سر انجام با توجه به خطر اشغال مسکو توسط نازی ها شرکت و دفتر طراحی به شهر سامارا (کویبیشف) منتقل شدند، در سال 1942 با جدا شدن دفتر طراحی از مجتمع تولیدی این دفتر تحت عنوان دفتر طراحی تجربی آزاد (OKB-155) مجددا به مسکو بازگشت و کار خود را در این شهر شروع کرد و کارخانه تولید هواپیمای شماره 1 نیز تحت عنوان کارخانه شماره 30 یا زنمایا ترودا (درفش سرخ) یا سازمان تولید هواپیمای مسکو (MAPO=Moscow Aircraft Production Organization) نیز مجددا سازماندهی شد و کار خود را شروع نمود تا جایی که امروزه بعنوان شرکت "میگ" شناخته می شود.
 
در طول جنگ جهانی دوم کارخانه هزاران هواپیما از گونه های مختلف از جمله هواپیماهای هجومی IL-2 را تولید می کرد و پس از جنگ نیز مشغول به تولید هواپیماهای غیر نظامی از گونه های مختلف از جمله IL-12، IL-14 و هواپیمای شناخته شده IL-18 بود. شرکت تولید هواپیماهای رزمی طراحی شده توسط دفتر طراحی میکویان را نیز ادامه داد و از سال 1962 تولید هواپیمای شناخته شده میگ-21 را شروع نموده و در سال 1968 نیز تولید میگ-23 را شروع کرد (این هواپیماها تحت لیسانس در کشورهای دیگری چون چین، لهستان، چک و هند نیز تولید می شدند). حدود سی سال پیش نیز جنگنده سبک میگ-29 که بیشتر بعنوان یک جنگنده برتری هوایی طراحی شده بود در ششم اکتبر 1977 اولین پرواز آزمایشی خود را انجام داد و تولید آن از سال 1982 شروع شد، تا سال 2002، 1500 فروند میگ-29 تولید و به 28 کشور جهان صادر شده بود، در همان سال شرکت میگ با گسترش بازار خود جنگنده میگ-29 را در اختیار 5 کشور در آسیا و خاورمیانه قرار داده بود، بگونه ای که این کشورها هواپیمایی مشابه میگ-29 در اختیار نداشتند. در جریان نبرد های آموزشی با جنگنده های مشابه موجود در نیروی هوایی کشورهای عضو ناتو برتری هوایی جنگنده میگ-29 ثابت شده و بوضوح مشهود است، از سویی توجه جهانی به این جنگنده نیز بسیار زیاد است بگونه ای که تا ماه مارس 2002، 1074 وبسایت 26917 مطلب را به بیش از ده زبان مختلف به جنگنده میگ-29 اختصاص داده بودند.
 
در دهه هشتاد نیز شرکت توسعه قسمت جلو و واحد کنترل موتور فضاپیمای بوران را به انجام رساند، در 25 ژانویه  1996 نیز شرکت با کسب مجوز فعالیت آزاد خارجی اقدام به پشتیبانی و بهسازی گسترده جنگنده های فروخته شده به کشورهای خارجی نمود. در حال حاضر نیز شرکت در زمینه هایی چون بازاریابی، کسب مشارکت تجاری، شرکت در نمایشگاهها و بهسازی و نگهداری هواپیماها فعال بوده و در حال انجام فعالیت های جدیدی نظیر تولید هواپیمای فوق سبک Aviatika، مشارکت در ساخت هلیکوپتر های Ka-60/62 و طراحی هواپیمای مسافربری میگ-110 و هواپیمای سبک دو موتوره میگ-201 می باشد.
منبع: سایت رسمی شرکت میگ
 
 

نوشته شده توسط علی شاهرگ در شنبه ششم مرداد 1386 ساعت 17:39 موضوع تاریخ هوانوردی | لینک ثابت

جنگنده های جدید در نیروی هوایی ایران، حقیقت یا واقعیت؟

ادعای منابع خارجی در مورد جنگنده های جدید نیروی هوایی ایران:
در شرایطی که بحران های مختلفی در خاورمیانه جریان دارد و هر روز حادثه جدیدی در منطقه رخ می دهد، مخالفت ایران با اسرائیل و به رسمیت نشناختن این کشور از سوی ایران و حمایت از نیروهای مخالف اسرائیل در منطقه باعث می شود که تنش های روز افزون در منطقه ادامه داشته باشد، در چنین شرایطی هر دو سو سعی می کنند تا با خطرناک جلوه دادن دیگری وجهه دشمن را در دیدگاه بین الملل از بین ببرند، در این میان آنچه که باید پذیرفت این است که اسرائیل با توجه وابستگی به جهان غرب به قدرت رسانه ای گسترده تری دسترسی دارد، این امر باعث شده تا این کشور همواره اطلاعاتی را از توان نظامی ایران منتشر کند که گاهی با واقعیات در تناقض اند، بدیهی است این کشور اطلاعاتی را نیز در مورد نیروی هوایی ابران منتشر کند، اما گزارش قابل توجهی که در سال 2005 از سوی اسرائیل منتشر شد باعث شد تا بسیاری از منابع داخلی و خارجی به بحث در مورد مندرجات این گزارش بپردازند، در این گزارش به وجود 26 فروند جنگنده سوخو-27، 24 فروند شکاری رهگیر میگ-31، 4 فروند بمب افکن توپولف-22ام3، 6 فروند اچ-6دی، 24 فروند میگ-23 و 24 فروند میگ-27 بعلاوه دست کم 18 فروند میگ-29 جدید در نیروی هوایی ایران اشاره شده بود، در چنین وضعیتی یک سال بعد در یک انجمن اینترنتی انگلیسی زبان به قراردادی میان ایران و روسیه برای توسعه نوعی از جنگنده سوخو-30 با کد MKP(МКП) و سفارش اولیه 50 فروندی اشاره شده بود، در این مبحث به بررسی چنین مواردی می پردازیم.

 
جنگنده سوخوی Su-27 Flanker:
جنگنده سوخوی-27 فلنکر یک جنگنده برتری هوایی با توانایی انجام عملیات های دوربرد و با توانایی بالا در حمل تسلیحات است، این جنگنده بطور عادی در ماموریت های هوا به هوا می تواند شش موشک آلامو و چهار موشک آرچر را با خود حمل کند، رادار این جنگنده در نمونه اولیه از نوع Zhuk-27 است که حد اکثر بردی حدود 85 کیلومتر دارد و برای نبرد های امروزی ناکارمد است اما نمونه های جدید فلنکر به رادار قوی تر و سیستم مدیریت تسلیحات مدرن مجهز اند و توانایی مقابله با اقدامات الکترونیک را دارند، در صورتی که وجود چنین جنگنده ای به تعداد 26 فروند در ایران صحت داشته باشد، این تعداد می توانند تنها قسمت کوچکی از خلاء حاصل از نبود یک رهگیر کارامد در نیروی هوایی را بپوشاند.

 
جنگنده MiG-31 Foxhound:
جنگنده میگ-31 بعنوان یک رهگیر استراتژیک توسط اتحاد شوروی تولید شد، نوع اولیه این جنگنده موسوم به MiG-31A با وجود تلاش های بسیار رضایت مسئولان وقت اتحاد شوروی را برآورده نساخت، در نتیجه گونه های جدیدی از این جنگنده با نام MiG-31B و MiG-31BM تولید شدند که نوع BM را باید به واقع یک رهگیر توانمند دانست، این جنگنده با توانایی حمل و استفاده از موشک های هولناکی چون R-33 و R-37 می تواند برای هر پرنده ای خطرناک واقع شود، علاوه بر این رادار پیشرفته این جنگنده با نام Zaslon-M با بردی بیش از 250 کیلومتر علاوه بر توانایی تعقیب همزمان 24 هدف و حمله همزمان به 6 فروند از آنها توانایی کشف و رهگیری جنگنده های رادارگریز را نیز دارد. وجود چنین رهگیر قدرتمندی در نیروی هوایی می تواند تا حد زیادی جای خالی اف-14 های اوراق شده و یا از دست رفته در جریان جنگ را جبران کند.

 
بمب افکن استراتژیک Tu-22M3 Backfire C:
بمب افکن سنگین بک فایر بعنوان یک بمب افکن مافوق صوت در دوران جنگ سرد بیشتر بمنظور مقابله با اهداف دریایی بر پایه بمب افکن قدیمی Tu-22A موسوم به بلایندر تولید شد، با این وجود هزینه های بسیار بالای نگهداری این بمب افکن باعث شده تا امروزه در روسیه نیز تعداد کمی از این بمب افکن ها فعال باشند. اما مسئله بک فایر های ایرانی به زمانی باز می گردد که روسیه سعی داشت تعدادی از بک فایر های خود را به نیروی دریایی هند بفروشد، در این پیشنهاد چهار فروند بمب افکن سنگین بک فایر به هند پیشنهاد شده بود که از سوی هند رد شد، چند سال بعد چینی ها تقاضای خرید این چهار بمب افکن را به روسیه ارائه دادند اما در کمال تعجب روس ها که در آن سالها بخش زیادی از فروش تسلیحات خود را به چین اختصاص داده بودند از فروش این بمب افکن ها به چین امتناع ورزیدند، در این میان گمانه زنی هایی بوجود آمد که ایران در همان زمان که هند پیشنهاد روسیه را رد کرده بود با ارائه نقاضای خرید این بمب افکن ها به روسیه آنها خریداری کرده است.

 
بمب افکن H-6D Badger:
بمب افکن چینی H-6 همان بمب افکن روسی توپولف-16 است و مدل D آن یکی از آخرین مدل های آن می باشد، این بمب افکن توانایی حمله به اهداف دریایی را داشته و در جریان جنگ هشت ساله نیز بر علیه ایران بکار گرفته شد، این بمب افکن ها به کمک موشک های C-601 چینی اغلب بمنظور حمله به نیروی دریایی ایران بکار می رفتند.

 
جنگنده چند منظوره Su-30MKP Flanker:
در شرایطی که توانایی های فوق العاده بالای Su-30MKI هندی، مالزی را نیز مجبور کرده بود تا بر برتری این جنگنده ها صحه گزارده و نوع *MKM را بمنظور نیروی هوایی خود و برپایه نوع MKP به روسیه سفارش دهد، گزارشی مبنی بر توسعه نوعی دیگر از این جنگنده با عنوان Su-30MKP برای نیروی هوایی ایران نیز در یکی از انجمن های اینترنتی انگلیسی زبان منتشر شد، طبق ادعای این گروه این جنگنده جدید برپایه Su-30MKI بوجود آمده لیکن قطعات ساخت اسرائیل و فرانسه تماما با نمونه های روسی جایگزین شده اند.
* جنگنده Su-30MKM در واقع همان جنگنده Su-30MKI می باشد که در آن قطعات ساخت اسرائیل و هند با نمونه های مشابه ساخت فرانسه، آفریقای جنوبی و روسیه جایگزین شده بودند.

بمب در جعبه کبریت! ممکن یا ناممکن؟
اما یکی از سوالاتی که همواره پیش روی افراد می ماند صحت ادعای منابع خارجی است، آیا خرید و عملیاتی نگهداشتن چنین جنگنده هایی آن هم در این تعداد امکانپذیر است؟ چگونه ممکن است بتوان بدون اینکه هیچ عکس یا تصویر ماهواره ای از بمب افکن های سنگینی چون Tu-22M3 و H-6 بدست آید آنها را به پرواز در آورد؟ آیا ممکن است این تعداد بمب افکن سنگین صرفا خریداری شده و در آشیانه های زیر زمینی نگهداری شوند؟ آیا عملیاتی نگهداشتن این بمب افکن ها بدون به پرواز در آوردن آنها امکانپذیر است؟ آیا خرید چنین بمب افکن های گران قیمتی و زمینگیر کردن آنها عقلانی است؟ اگر اینچنین است، این بمب افکن ها چقدر زمان نیاز دارند تا در شرایط لازم وارد میدان نبرد شوند؟
در مورد جنگنده ها چطور؟ آیا با وضعیت سیاسی فعلی ایران در جامعه جهانی روسیه و چین حاضر به فروش چنین تسلیحاتی به ما هستند؟ این سوالی است که همیشه پیش روی ما می ماند و ما بدرستی جوابی برای آن نداریم!

نوشته شده توسط علی شاهرگ در شنبه سی ام تیر 1386 ساعت 21:48 موضوع نیروی هوایی ایران | لینک ثابت

 
تسلیحات ایرانی در نیروی هوایی:
از بدو انقلاب با توجه به نبود پشتیبانی برای تسلیحات موجود در ارتش از سوی سازنده آن، تلاشهایی برای نگهداری این تسلیحات انجام شد، با این وجود طولانی شدن جنگ و شرایط سخت خرید سلاح از کشورهای تولید کننده، مسئولان را بر آن داشت تا به مجموعه فعالیت هایی برای تولید سلاح در داخل دست زنند، این پروژه ها در زمینه های مختلفی انجام شد که اغلب در ابتدا بصورت سری بودند و هنگامی که آشکار شدند نیز اطلاعات کمی از آنها منتشر شد، در این بحث به بررسی این طرح ها می پردازیم.

 
پروژه سجیل یا قوش آسمان:
موشک AIM-54 Phoenix بعنوان سلاح اصلی جنگنده F-14 Tomcat موشکی است توانمند و دوربرد که نگهداری آن بسیار سخت است و هنگامی که به پایان عمر عملیاتی خود رسید تنها سازنده آن می تواند بوسیله جایگزینی قطعات آنها را برای یک دوره مجدد آماده استفاده نماید، این شرایط کارشناسان ایرانی را بر آن داشت که به فکر موشک هوا به هوای جدیدی برای اف-14 بیفتند، در این موقعیت تنها گزینه ای که انتخاب مناسب می نمود موشک MIM-23 Hawk بود، هاوک یک موشک زمین به هوا با بردی حدود 60 کیلومتر است که در طول جنگ نیز بخوبی بر علیه جنگنده های عراقی بکار گرفته شد، اما نصب این موشک روی اف-14 امری بود که در ابتدا غیر علمی و غیر عملی به نظر می رسید، با این وجود با پیگیری متخصصان ایرانی این پروژه در همان سالهای جنگ با موفقیت به پایان رسید و پس از جنگ با بهسازی های انجام شده روی این موشک ها در نهایت در سال 1385 با کد *AIM-23 SkyHawk (قوش آسمان) یا سجیل بعنوان موشک اصلی جنگنده های اف-14 ایران شناخته شدند، گفته می شود برد موشک هاوک در شرایط پرتاب از هواپیمای جنگنده تا بیش از 80 کیلومتر افزایش می یابد.
* در مورد موشک های ساخت ناتو موشک های هوا به هوا با کد AIM و موشک های زمین به هوا با کد MIM شناخته می شوند.

 
پروژه فاطر:
موشک هوا به هوای فاطر از همان بدنه و پیشران موشک حرارت یاب AIM-9 Sidewinder استفاده می کند، اما مجهز به یک جستجوگر بهسازی شده و اویونیک کاملا جدید است که بمنظور مقاومت در برابر جنگنده های نوین که به وسائل منحرف کننده و تجهیزات جنگ الکترونیک مجهز اند طراحی شده است.
تا کنون اخباری از ورود به خدمت این موشک و تولید انبوه آن اعلام نشده ولی گفته می شد مسئولان خرید موشک های ناتوان PL-7 و تطبیق آنها با جنگنده های دیگر را بر تکمیل پروژه فاطر ترجیح داده اند، با این وجود ابراز نارضایتی خلبانان ایرانی از موشک PL-7 روزنه امیدی برای پروژه فاطر بود، اما در همان زمان انتشار خبرهایی در محافل غیر رسمی مبنی بر نصب موشک R-73 Archer روی جنگنده های اف-4 بار دیگر امید ها را برای عملیاتی کردن این موشک کمتر نمود.

 
موشک AGM-379/20 Zoobin (Arrow):
موشک زوبین در همان سالهای جنگ تولید شد، اما بدلیل ادامه بهسازی ها ورود رسمی آنها سر انجام در سال 2002 اعلام شد، این موشک از بدنه بمب آمریکایی ام-117 بهره می برد، نوع اولیه این موشک از نوع هدایت تلوزیونی است، اما نوع AGM-379/20L نیز تولید شده که از هدایت لیزری بهره می برد، هر دو نوع این موشک ها از یک موتور راکتی بهره می برند و توانایی رهاسازی از ارتفاع 300 تا 30000 فوتی را دارند و به یک کلاهک 750 پوندی مجهز اند، این موشک ها برروی جنگنده های اف-4 و اف-5 قابل استفاده اند.

 
بمب GBU-67/9A Qadr:
بمب هدایت شونده قدر نوعی بمب هدایت شوند فاقد پیشران است که برپایه بمب 2000 پوندی Mk.84 بوجود آمده و نسبت به موشک زوبین به ارتفاع بیشتری برای رهاسازی نیاز دارد، این بمب از همان سیستم هدایت تلوزیونی بکار رفته در موشک زوبین بهره می برد، بمب هدایت شونده قدر برروی جنگنده های اف-4 و اف-5 قابل نصب و استفاده است.

 
بمب GBU-78 Ghassed:
بمب هدایت شونده 2000 پوندی قاصد که در سال 2006 بطور رسمی وارد خدمت شد و قابل بکارگیری بر روی جنگنده های اف-4 و اف-5 می باشد نیز یک بمب هدایت شونده مجهز به سیستم هدایت تلوزیونی است، اطلاعات زیادی از این بمب ها در دسترس نیست ولی برروی جنگنده های اف-4 و اف-5 قابل استفاده اند، هر جنگنده اف-4 می تواند دو بمب قاصد را بطور همزمان حمل کند، این بمب مشترکا توسط وزارت دفاع و نیروی هوایی ارتش طراحی و ساخته شده است.

 
غلاف نشانه گیری لیزری TIS-33:
این غلاف یک غلاف هدایت لیزری است که بمنظور هدایت بمب ها و موشک های لیزری از جمله نوع لیزری موشک زوبین بکار می رود.

 
جت آموزشی JT-2 Tazarv:
جت آموزشی تذرو از جمله تولیداتی است که با موفقیت وارد خدمت نیروی هوایی شده است، این جت آموزشی کوچک احتمالا از یک فروند موتور J-85 جنگنده اف-5 بهره می برد، بنا به گزارشات تا کنون دو فروند از این جت وارد خدمت شده و سومین فروند نیز آماده تحویل به نیروی هوایی است، این جت را می توان با جت آموزشی K-8D محصول مشترک چین و پاکستان مقایسه نمود.

 
جت آموزشی Shafagh:
یکی از پروژه های بحث انگیز که توسط مجتمع دانشگاه هوانوردی *AUC انجام شد جت آموزشی شفق بود، این جت که گفته می شود با جت آموزشی یاک-130 روسی و JL-15 چینی قابل مقایسه است ظاهری شبیه به پروژه MiG-I-2000 شرکت میکویان دارد و علاوه بر کاربرد آموزشی توانایی انجام ماموریت های پشتیبانی نزدیک را نیز دارد، پیشران این جت یک دستگاه موتور RD-33 ساخت تومانسکی روسیه است، علاوه بر این در کابین این جت از نمایشگرهای چند منظوره ای استفاده شده که احتمالا ساخت شرکت رامنسکوی روسیه اند، از سرنوشت این پروژه اطلاعی در دست نیست، برخی منابع ادعا می کنند این جت بین سالهای 2008 تا 2009 وارد خدمت می شود و برخی بر این عقیده اند که بدلیل عدم موافقت روسیه برای مونتاژ موتور و ساخت نمایشگرهای چند منظوره در ایران تحت لیسانس روسیه این پروژه معلق مانده است.
*AUC=Aviation University Complex

 
جنگنده صاعقه (Lightning):
جنگنده صاعقه که ورود رسمی آن به خدمت در سال 2006 اعلام شد جنگنده ای است برپایه اف-5 ئی و احتمالا مجهز به همان موتور های J-85 جنگنده اف-5 (برخی منابع به دو دستگاه موتور RD-33 جنگنده میگ-29 اشاره کردند که بخاطر عدم تطابق اندازه این موتورها با اندازه های صاعقه صحیح بنظر نمی رسد)، این جنگنده احتمالا سرعتی حدود 1/7 ماخ دارد و بنا به ادعای مسئولان وظیفه اصلی آن پشتیبانی نزدیک است، در مورد تسلیحات آن اطلاعی در دست نیست ولی احتمالا موشک زوبین، بمب های هدایت شونده قدر و قاصد، انواع بمب های سقوط آزاد و راکت های فاقد هدایت جزء تسلیحات اصلی این جنگنده بمنظور به اهداف سطحی بوده و برای دفاع از خود نیز مجهز به موشک های گرمایاب خواهد بود.

ادامه دارد...

نوشته شده توسط علی شاهرگ در پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386 ساعت 0:57 موضوع نیروی هوایی ایران | لینک ثابت